Volgens een artikel in NRC Next van 20 mei behoren inmiddels 1,25 miljoen Nederlanders tot wat men in Amerika de working class poor noemt – mensen die op een bestaansminimum leven en vaak twee banen nodig hebben om rond te kunnen komen. Zij zijn de zichtbare slachtoffers van de kenniseconomie en de globalisering. Wie overdag in een winkel werkt en ’s avonds kantoren schoonmaakt, kan niks met die Europese verkiezingen billboards van partijen die JA zeggen tegen Europa of de toekomst zonnig en duurzaam inzien. Ze lopen er gebukt onderlangs om de bierblikjes en plastic zakken op te ruimen.

Europa is goed voor hoger opgeleiden. Aan vrij verkeer van werknemers heb je geen boodschap als je veroordeeld bent tot 2 banen in de lokale dienstensector. Vroeger hadden die mensen veiligheid in de grote en stabiele organisaties.

Voordat ik medio jaren zeventig ging studeren heb ik een jaar op de administratie van de Turmac Sigarettenfabriek in Zevenaar gewerkt. Ik kon voorraadbalen tabak tellen en vulde daar handmatig staatjes van in. Ronald, die tegenover mij zat, hield met een klassieke balpen het kasboek bij. Achter mij was een glazen wand en daarachter stond een enorme machine die ponskaarten las. Die zou binnenkort vervangen worden door een of andere gigantische mainframe computer.

De mannen in de ploegendiensten (veelal Spanjaarden) in de fabriekshal die vol stond met groene, gonzende machines die van boven goudbruin zagen van de tabaksstof, konden met een cursus een diploma halen en wat hogerop komen. Op de administratie en de boekhouding werkten zelfs een paar mensen die ooit in de fabriekshal begonnen waren. Je kreeg ook 100 sigaretten per week gratis. De mensen in de fabriekshal konden kiezen uit twee merken, het kantoorpersoneel had een ruimere keuze. Ik nam dan van die donkerblauwe doosjes mee met sjieke filtersigaretten met een gouden bandje om de filter. Later is dat allemaal veranderd. De Spaanse gastarbeiders zijn er niet meer. De productie van sigaretten ook niet. Ronald is in de IT gaan werken.

Tegenwoordig zijn er nog maar drie soorten arbeid over – in Zevenaar en in de hele wereld: kenniswerk, diensten en routine productiewerk. Robert Reich, voormalig minister van Arbeidszaken onder Bill Clinton, schreef er in 1991 al over in zijn standaardwerk The Work of Nations. Het routineproductiewerk verkast naar het afvoerputje: daar waar de lonen het laagst zijn. De kenniswerkers hebben het geluk dat het werk hen volgt. Daar waar de beste mensen zijn, daar gaan de bedrijven ook heen. En de dienstensector blijft waar die zit, want je levert je dienst immers ter plekke.

De inkomenskloof tussen die 3 arbeidsgroepen is in de laatste 30 jaar enorm gegroeid. Dat leidt tot 1,25 miljoen working class poor in Nederland in 2009. Die hebben niet het idee dat noch een vakbond, noch een politieke partij, laat staan Europa maar iets voor ze kan doen. Sociale innovatie zou zichzelf pas met recht sociale innovatie mogen noemen wanneer het een blijvende oplossing biedt voor de onherroepelijke en onomkeerbare driedeling van arbeid in de kenniseconomie.

bron: socialeinnovatie.com

Dit artikel werd aangemaakt op vrijdag 22 mei 2009 om 18:06 en werd geplaatst in Sociale Innovatie. U kunt de reacties van dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt naar het einde gaan en een reactie plaatsen. Pingen is op dit moment niet toegestaan.