The petite Eskimo-Chugach woman gave me that you-dumb-ass-white-boy look.
“Gail, Gail. STICK YOUR DAMN HAND IN IT!”
She stuck it in, under the gravel of the beach at Sleepy Bay, her village’s fishing ground. Gail’s hand came up dripping with black, sickening goo. It could make you vomit. Oil from the Exxon Valdez.
It was already two years after the spill and Exxon had crowed that Mother Nature had happily cleaned up their stinking oil mess for them. It was a lie. But the media wouldn’t question the bald-faced bullshit. And who the hell was going to investigate Exxon’s claim way out in some godforsaken Native village in the Prince William Sound?
So I convinced the Natives to fly the lazy-ass reporters out to Sleepy Bay on rented float planes to see the oil that Exxon said wasn’t there.
The reporters looked, but didn’t see it, because it was three inches under their feet, under the shingle rock of the icy beach. Gail pulled out her hand and now the whole place smelled like a gas station. The network crews wanted to puke. And now, with their eyes open, they saw the oil, the vile feces-colored smear across the glaciated ridge faces, the poisonous “bathtub ring” that ran for miles and miles at the high tide level. And it’s still there. Less for sure. But twenty years later, IT’S STILL THERE, GODDAMNIT. And I want YOU, dear reader, to stick your hand in it. I want YOU, President Obama, to stick your hand in it before you blithely fulfill your Palin-esque campaign promise for a little more offshore drilling.
Tuesday marks the 20th Anniversary of the Exxon Valdez grounding and the smearing of 1,200 miles of Alaska’s coastline with its oil. It also marks the 20th Anniversary of a lie. Lots of lies: catalogued in a four-volume investigation of the disaster; four volumes you’ll never see. I wrote that report, with my team of investigators working with the Natives preparing fraud and racketeering charges against Exxon. You’ll never see the report because Exxon lawyers threatened the Natives, “Mention the f-word [fraud] and you’ll never get a dime” of compensation to clean up the villages. The Natives agreed to drop the fraud charge — and Exxon stiffed them on the money. You’re surprised, right?
Doubtless, for the 20th Anniversary of the Great Spill, the media will schlep out that old story that the tanker ran aground because its captain was drunk at the wheel. Bullshit. Yes, the captain was “three sheets to the wind” — but sleeping it off below-decks. The ship was in the hands of the third mate who was driving blind. That is, the Exxon Valdez’ Raycas radar system was turned off; turned off because it was busted and had been busted since its maiden voyage. Exxon didn’t want to spend the cash to fix it. So the man at the helm, electronically blindfolded, drove it up onto the reef.
So why the story of the drunken skipper? Because it lets Exxon off the hook: Calling it a case of “drunk driving” turns the disaster into a case of human error, not corporate penny-pinching.
Indeed, the “human error” tale was the hook used by the Bush-stacked Supreme Court to slash the punitive damages awarded against Exxon by 90%, from $5 billion, to half a billion for 30,000 Natives and fishermen. Chief Justice John Roberts erased almost all of the payment due with the la-dee-dah comment, “What more can a corporation do?”
Well, here’s what they could have done: Besides fix the radar, Exxon could have set out equipment to contain the spill. Containing a spill is actually quite simple. Stick a rubber skirt around the oil slick and suck it back up. The law requires it and Exxon promised it.
So, when the tanker hit, where was the rubber skirt and where was the sucker? Answer: The rubber skirt, called “boom” — was a fiction. Exxon promised to have it sitting right there near the Native village at Bligh Reef. The oil company fulfilled that promised the cheap way: they lied.
And the lie was engineered at the very top. After the spill, we got our hands on a series of memos describing a secret meeting of chief executives of Exxon and its oil company partners, including ARCO, a unit of British Petroleum. In a meeting of these oil chieftains held in April 1988, ten months before the spill, Exxon rejected a plea from T.L. Polasek, the Vice-President of its Alaska shipping operations, to provide the oil spill containment equipment required by law. Polasek warned the CEOs it was “not possible” to contain a spill in the mid-Sound without the emergency set-up.
Exxon angrily vetoed ARCO’s suggestion that the oil companies supply the rubber skirts and other materiel that would have prevented the spill from spreading, virtually eliminating the spill’s damage.
Regulations state that no tanker may leave the Alaska port of Valdez without the “sucker” equipment, called a “containment barge,” at the ready. Exxon signed off on the barge’s readiness. But, that night twenty years ago, the barge was in dry-dock with its pumps locked up under arctic ice. By the time it arrived at the tanker, half a day after the spill, the oil was well along its thousand-mile killing path.
Natives watched as the now-unstoppable oil overwhelmed their islands. Eyak Native elder Henry Makarka saw an otter rip out its own eyes burning from oil residue. Henry, pointing down a waterside dead-zone, told me, in a mix of Alutiiq and English, “If I had a machine gun, I’d shoot every one of those white sons-of-bitches.”
Exxon promised — promised — to pay the Natives and other fisherman for all their losses. The Chief of the Natives at Nanwalek lost his boat to bankruptcy. His village, like other villages, Native and non-Native, decayed into alcoholism. The Mayor of fishing port Cordova killed himself, citing Exxon in his suicide note.
On the island village of Chenega, Gail Evanoff’s uncle Paul Kompkoff was hungry. Until the spill, he had lived on seal meat, razor clams and salmon Chenegans would catch, and on deer they hunted. The clams and salmon were declared deadly and the deer, not able to read the government warning signs, ate the poisoned vegetation and died.
The President of Exxon, Lee Raymond, helicoptered into Chenega for a photo op. He promised to compensate the Natives and all fishermen for their losses, and Exxon would thoroughly clean the beaches.
Uncle Paul told the Exxon chief of his hunger. The oil company, sensing PR disaster, shipped in seal meat to the isolated village. The cans were marked, “NOT FIT FOR HUMAN CONSUMPTION.” Uncle Paul said, “Zoo food.” Paul didn’t want a seal in a can. He wanted a boat to go fishing, to bring the village back to life.
Two years after the spill, Otto Harrison, General Manager of Exxon USA, told Evanoff and me to forget about a fishing boat for Uncle Paul. Exxon was immortal and Natives were not. The company would litigate for 20 years.
They did. Only now, two decades on, Exxon has finally begun its payout of the court award — but only ten cents on the dollar. And Uncle Paul’s boat? No matter. Paul’s dead. So are a third of the fishermen owed the money.
Lee Raymond, President of Exxon at the time of the spill — and its President when the company made the secret decision to do without oil spill equipment, retired in April 2006. The company awarded him a $400 million retirement bonus, more than double the bonuses received by all AIG executives combined.
Gail’s oily hand never made it to national television. The networks were distracted with another oil story. After sailing back to Chenega from Sleepy Bay, I sat with Uncle Paul, watching the smart bombs explode over Baghdad. Gulf War I had begun.
Uncle Paul was silent a long time. The generals on CNN pointed to the burning oil fields near Basra. Paul said, “I guess were all some kind of Native now.”
Canadian watchdog group exposes Canadian government cover-up policy on ET/UFO sightings and landings
By Alfred Webre, March 30th 2009
Exopolitics Toronto, a citizen grass-roots watchdog group based in Toronto, Canada has issued an online report exposing the Canadian government’s policy of covering up UFO and extraterrestrial-related sightings and interactions. After studying the Canadian government’s release of 9500 files on its Archives Canada website, Exopolitics Canada concludes, “Although the UFO files compiled by high level government officials provide an interesting chronology of Canada’s accumulation of UFO sightings, many of the files also tell a dramatic story about how high level government officials orchestrated meetings, agendas, memoranda and Ministerial letters designed to play-down and ultimately cover-up the UFO issue with measures similar to those used by the American government.”
Canada’s low-key release of UFO and ET-related files
Exopolitics Toronto points out that although the U.K. Ministry of Defence, the French and Danish governments released secret UFO/ET-related files in 2007, 2008, and through February 2009 to much orchestrated media coverage of a public disclosure process, the Canadian governmental agencies release of secret UFO/ET files relating to the period 1947-1983 took place in August 2005 and December 2007 with no orchestrated public media coverage.
A spokesperson for Exopolitics Toronto observes, “Our evaluation has revealed startling instances of several memoranda and letters, written by high level officials of the Canadian Department of National Defense that not only illustrate how officials attempted to minimize the immense frequency and ubiquitous nature of UFO sightings in Canada but also clearly demonstrate how the Department of National Defense orchestrated intra-departmental tactics and policy designed to explain all UFO sighting reports as fitting its preconceived and predetermined conclusion that all UFOs were nothing but weather phenomenon, meteors, man-made misidentifications or hoaxes.”
U.S. policy towards UFOs and extraterrestrial life visiting Earth has not changed since the Durant Report of the 1953 C.I.A. Robertson Panel, which required all such reports to be subject to public ridicule.
Canada’s contradictory UFO/ET policy mimics U.S. UFO/ET cover-up
Exopolitics Toronto’s investigation has led them to conclude that Canada’s 2005 and 2007 release of UFO/ET-related files differed significantly from the UFO/ET-related releases by France, the U.K. and Denmark. According to Exopolitics Toronto, the government of Canada may have conspired to cover-up UFO and extraterrestrial-related sightings by employing an internally contradictory, confusing policy.
The Exopolitics Canada report states, “One memo identifies how the Canadian government planned to use a policy strategy employed by the United States Air Force (USAF) to “play-down” UFO reports made to them by citizens. A second memo discusses plans to actually deal with landings of UFOs. (Ed. Note: The use of the word “landing” in this memo implies, in aeronautical terminology the controlled descent and safe alighting of an aircraft, further implying Canadian officials considered the possibility such unidentified craft may be under intelligent control.) In a third letter the Minister of National Defense Douglas Harkness states in no uncertain terms to a Canadian citizen that no department within the government had instructions to withhold information about objects that may be of extraterrestrial origin.”
Canadian UFO and extraterrestrial reports relate to 4 governmental agencies:
1. The National Defense Department,
2. The Department of Transport,
3. The NRC (National Research Council) and,
4. The RCMP (Royal Canadian Mounted Police)
An independent press investigation
Exopolitics Toronto has called for an independent press investigation of what it terms a conspiracy within the government of Canada to cover-up UFO and extraterrestrial sightings and landings on Canadian territory and airspace.
Their report concludes: “These three files may represent the political ‘smoking gun’ needed to launch an all-out investigation by the Press. There is every reason to believe that if the Canadian media, and even those in the international media, were to press the Canadian government for an investigation of these issues, such an investigation would expose the most momentous cover-up in history; Earth has been visited by craft of unknown origin, craft that may represent the presence of technologically advanced off-world civilizations. Why mainstream press continues to disregard these Canadian file releases as well as other overwhelming evidence is perhaps an even greater media mystery if not a journalistic tragedy.”
Exopolitics Toronto introduces Hon. Paul Hellyer
On Sept. 25, 2005, Exopolitics Toronto held a forum at the University of Toronto, which introduced the Hon. Paul Hellyer, former Minister of Defence and Deputy Prime Minister of Canada and his views on public policy towards extraterrestrial civilization. At that Forum, Heller stated, “The United States military are preparing weapons which could be used against the aliens, and they could get us into an intergalactic war without us ever having any warning.”
During Canadian centennial celebrations on June 3, 1967 while Minister of Defence, Hellyer flew in by helicopter to officially inaugurate an Unidentified flying object landing pad in St. Paul, Alberta. St. Paul had built the landing pad as a symbol of keeping space free from human warfare. The sign beside the pad reads: “The area under the World’s First UFO Landing Pad was designated international by the Town of St. Paul as a symbol of our faith that mankind will maintain the outer universe free from national wars and strife. That future travel in space will be safe for all intergalactic beings, all visitors from earth or otherwise are welcome to this territory and to the Town of St. Paul.”
Cisco betrad 16 maart 2009 de markt voor blade-servers. De fabrikant van netwerkproducten denkt de markt flink op te kunnen schudden, BMC, een partner van het bedrijf, spreekt zelfs van iPhone-achtige taferelen.
De exacte details van het nieuwe product (Project California) van Cisco zijn nog niet bekend, het bedrijf moet de officiële aankondiging nog maken, maar wel is bekend dat het een alles-in-een oplossing gaat worden. Het nieuwe product wordt een combinatie van een blade-server, switch-technologie, virtualisatiebeheer en andere technieken, waarmee opslag en netwerkverkeer effectief beheerd kan worden. Cisco werkt voor de totaaloplossing nauw samen met BMC, Microsoft en VMware. Tegelijkertijd loopt Cisco de kans om bestaande samenwerkingen met Hewlett-Packard en IBM te beschadigen, omdat Cisco met zijn nieuwe product de markt betreedt waar deze twee bedrijven belangrijke spelers zijn.
Volgens de geruchten is het eerste product van Cisco een rack dat voorzien kan worden van acht blades. Maximaal zeven blades kunnen voorzien worden van Intels nieuwe Nehalem-processor. Alle servers zijn aan elkaar gekoppeld in een pool met behulp van VMware’s of Microsofts virtualisatiesoftware. De achtste blade zou Cisco’s Nexus-netwerkswitch zijn.
Softwarepartner BMC verwacht heel veel van de nieuwe producten en verwacht dat ze de markt net zo zullen opschudden als de iPhone dat deed met de smartphonemarkt. Om die vergelijking op te laten gaan zal BMC in ieder geval zijn huiswerk gedaan moeten hebben. Cisco en zijn partners beloven dat systeembeheerders hun virtuele servers eenvoudig kunnen instellen en aanpassen aan grotere opslagcapaciteit of hogere doorvoersnelheden, alles door middel van een enkele console. Om dat waar te maken zal BMC’s software intuïtief en foutloos moeten werken.
Als Cisco’s totaaloplossing de verwachtingen waar kan maken, wordt het leven van beheerders van serverparken en datacentra er een stuk eenvoudiger op. Niet langer hoeven er server-, opslag- en netwerkproducten van verschillende fabrikanten op elkaar afgestemd of apart geconfigureerd te worden en mogelijke overcapaciteit kan men eenvoudiger voorkomen.
Virtualisatie lijkt daarvoor de juiste oplossing, maar hoewel er in de markten voor servers, opslag en netwerkproducten diverse manieren van virtualisatie zijn toegepast, is er tot nog toe geen bedrijf dat al deze zaken als een product gevirtualiseerd worden. Mede hierdoor zijn datacentra enorm inefficiënt, het effectieve gebruik van apparaten ligt vaak onder de vijftien procent.
Hoewel er in het verleden in alle markten ruimte was om te groeien en Cisco zich voornamelijk kon focussen op netwerkproducten, neemt deze ruimte de laatste tijd flink af, mede omdat klanten kosten moeten besparen en zich oriënteren op goedkopere oplossingen. Dat Cisco een dergelijke stap kan maken in deze tijden komt omdat het momenteel meer dan 30 miljard aan eigen vermogen heeft, meer dan welk ander ICT-bedrijf ook. En dat de ambities van het bedrijf groot zijn, blijkt wel uit het feit dat de markt voor blade-servers maar 1 van de in totaal 28 nieuwe markten is die het bedrijf wil gaan betreden. Zo lanceerde Cisco’s dochteronderneming Linksys begin dit jaar draadloze audiosystemen en gaat Cisco ook de markt voor beveiligingssystemen betreden.
Het nieuwe systeem van Cisco werd 16 maart 2009 groots aangekondigd met videoconferenties in acht steden. Intels CEO Paul Otellini en VMware’s CEO Paul Maritz zullen acte de presence geven in deze conferenties. De enorme aandacht voor het nieuwe product is overigens concurrenten van Cisco niet ontgaan. IBM kondigde recentelijk al aan dat het gaat samenwerken met Cisco’s concurrent Juniper.
Onderzoekers van de universiteit van Toronto hebben een netwerk ontdekt dat zo’n 1300 computers in maar liefst 103 landen bespioneerde. Volgens de Canadese onderzoekers zijn documenten gestolen uit honderden kantoren van overheden en particulieren.
Ghostnet
Dit heeft de Amerikaanse krant The New York Times zondag gemeld. Er waren eerder netwerken ontdekt die via het internet programmatuur verspreidden om andermans computer te bespioneren. De nu ontdekte operatie, door de onderzoekers GhostNet genoemd, is tot nu toe veruit de grootste wat het aantal betrokken landen betreft.
GhostNet is ook in staat om op afstand de camera en de microfoon aan te zetten van de besmette computer. Zo kunnen ook de mensen worden bespioneerd die zich in dezelfde ruimte bevinden.
Dalai lama De meeste spionerende computers staan in China. De onderzoekers waarschuwen echter voor de conclusie dat de Chinese overheid betrokken is bij de operatie. Er zouden particulieren of een commerciële organisatie achter kunnen zitten.
De operatie kwam aan licht toen medewerkers van de dalai lama nattigheid voelden. Op verzoek van de Tibetaanse regering in ballingschap begonnen de Canadese experts een onderzoek. Zij ontdekten dat de e-mailserver van de organisatie van de dalai lama was geïnfecteerd. Doelwit van de spionageoperatie waren kantoren van de dalai lama in India, België, Engeland en de Verenigde Staten.
Chinese regering
De Chinese overheid lijkt soms door GhostNet vergaarde informatie in handen te krijgen, ook al is er geen bewijs dat het netwerk door de staat wordt gerund. Zo stuurde de organisatie van de dalai lama eens een uitnodiging via e-mail aan een buitenlandse diplomaat. Die kreeg daarop een telefoontje van de Chinese regering die de ontmoeting afraadde. En een vrouw die contacten met Tibetaanse ballingen onderhoudt, werd door de Chinese regering geconfronteerd met teksten van haar e-mailverkeer en gewaarschuwd dat zij met haar politieke activiteiten moest stoppen.
Een 18-jarige vrouw wilde via de Street View-dienst van Google Maps buurtbewoners bekijken, toen zeineens enkele merkwaardige voorwerpen boven haar straat zag…
Faye Sharpe surfte voor het plezier naar Google Maps en tikte haar straatnaam, Wolverley Street in Londen, in. “Ik wilde kijken of ik vrienden op straat kon zien lopen via Google Maps”, aldus de tiener. “Tot mijn grote verbazing kreeg ik iets anders te zien. Ik dacht eerst dat het een vliegtuig was, maar toen ik inzoomde was het duidelijk dat het om iets anders ging. Misschien zijn het wel UFO’s”, vertelt ze aan The Sun.
Nick Pope, die zich al jaren verdiept in het mysterie rond buitenaards leven en UFO’s, vindt het een fascinerende foto. “De foto toont negen vliegende objecten in een perfecte formatie. Ik zou eerlijk gezegd niet weten wat het kan zijn.”
“Ik heb de lijst met mogelijkheden doorgelopen, waardoor dit soort dingen normaal gesproken verklaard worden, maar ik kan het antwoord niet vinden”, aldus Pope in The Sun.
Bij het rondkijken op Wolverley Street in Londen via Google Street View, valt het op dat veel van het winkelend publiek de objecten gadeslaat en er zelfs foto’s van worden gemaakt.
Er zijn mensen die in het tellen van schroefjes en bouten een uitdaging zien. Topman Oswald van den Belt van Fabory heeft die wel heel aparte maar ook wel grappige beroepsafwijking; als hij een fiets, grasmaaier of treinstel ziet denkt hij ‘hoeveel van die onderdelen zouden er in, op of aan zitten?’
Fabory, een van de grootste handelshuizen in bevestigingsmaterialen, haalt de helft van zijn producten uit China. En daar ligt een probleem: sinds kort wordt er een forse Europese importheffing van gemiddeld 70% tot 80% op ijzerwaren uit dat land in gang gezet na klachten vanuit de bedrijfstak op subsidies op de staalcomponent van Chinese producten. Met name fabrikanten van bevestigingsmaterialen in Spanje, Italië« en Frankrijk hadden daaronder te lijden. Zij kregen gehoor bij de Europese Commissie, die prompt forse importheffingen oplegde.
China leverde het afgelopen jaar voor ruim een half miljard euro aan schroeven aan Europa. Voor importeurs zoals Fabory betekenen de Europese importheffingen een strop van vele miljoenen euro’s. “Staal wordt goedkoper en toch gaan de prijzen van schroeven en moeren door deze antidumpingmaatregel omhoog. Dat valt bijna niet uit te leggen. We kunnen onze klanten moeilijk meteen opzadelen met de enorme prijsstijging en dat zullen we dan ook niet doen”, aldus Van den Belt. Het bedrijf dat nu de helft van zijn volume haalt uit China zal noodgedwongen de horizon moeten verbreden. ” In Taiwan, India en Vietnam, zie ik voldoende mogelijkheid omhet effect van de heffingen te beperken”, denkt de topman hardop.
Van de omzet van Fabory, komt ruim een kwart uit de industrie. De rest wordt gehaald uit de zogenoemde vervangingsmarkt. Alleen al in Nederland levert Fabory 75.000 verschillende producten aan 23.000 klanten. “Dat loopt uiteen van heel klein tot heel groot, van de garagehouder om de hoek tot grote toeleveranciers en productiebedrijven.”
Het bedrijf heeft door het hele land vestigingen waar klanten hun ijzerwaren halen. Voor de industrie ontwikkelde het speciale bakjes zodat alle benodigde bevestigingsmaterialen voor het maken van een specifiek product onder handbereik zijn. “Dat is wat je het betere maatwerk noemt”, zegt Van den Belt trots.
Vorig jaar behaalde het handelshuis een omzet van 270 miljoen euro. Het bedrijf heeft 1800 mensen in dienst, waarvan 800 in eigen land “We moeten goed bij de les blijven want de concurrentie is groot.” Fabory moet nu even pas op de plaats maken, want het bedrijf ontkomt niet aan de verminderde vraag. In Nederland worden 70 functies geschrapt om het kostenniveau te drukken. Van Den Belt: “We proberen de schade beperkt te houden. Met deze maatregel hopen we de recessie goed door te komen. Bovendien kunnen we profiteren van industrieklanten die nog steeds groeien, zoals de windenergiemarkt.”
Hoeveel schroeven zouden er eigenlijk in een windmolen zitten…
Stomverbaasd:
Steun dit soort oer Hollandse bedrijven. Laten we massaal voor windenergie kiezen, het mes snijdt dan aan twee kanten, we steunen een oer Hollands bedrijf en het is goed voor het milieu. Een mooi voorbeeld is energie van WindUnie. Zie hiervoor: Bespaar op je energierekening en ga voor 100% windenergie
LLiNK wil een bijdrage leveren aan een vrije, eerlijke en duurzame wereld door mensen te ondersteunen in hun zoektocht naar eigen mogelijkheden om een positieve bijdrage te leveren. Door motiverende en oplossingsgerichte radio- en televisieprogramma’s te maken over mondiale verhoudingen, mensen- en dierenrechten, natuur en milieu willen we laten zien dat de inbreng van elke betrokken wereldburger een grote bijdrage levert aan een duurzame toekomst.
Hoe is LLiNK tot stand gekomen?
LLiNK is een fusie van Nútopia en DeNieuwe Omroep. Beide omroepen vertegenwoordigden een maatschappelijke stroming van mensen die van mening zijn dat zij een verschil kunnen maken en een positieve bijdrage kunnen leveren aan de ontwikkeling van de wereld op het gebied van vermindering van de tegenstelling tussen welvaart en armoede in de wereld en het beschermen van kwetsbare waarden als dieren, natuur en milieu. Daarmee vertegenwoordigden de twee omroepen de zogeheten ‘praktisch of nieuw idealisten’. LLiNK onderschrijft diezelfde doelstellingen en wil met haar programma’s op radio en televisie een nieuw geluid geven op de Nederlandse Publieke Omroep.
Waarom heeft LLiNK nieuwe leden nodig?
LLiNK heeft op 1 april 2009 tenminste 150.000 leden nodig om te kunnen blijven uitzenden. Dat is het minimale aantal waarover een Publieke Omroep dient te beschikken. Beschikken we niet over voldoende leden? Dan valt het doek voor LLiNK en stopt de omroep met bestaan…
Wat krijg ik als lid van LLiNK?
Profiteer als lid van LLiNK van kortingen op LLiNK producten in de webshop en je ontvangt tenminste vier keer per jaar een digitale nieuwsbrief met informatie en acties voor leden. Als lid van LLiNK krijg je bovendien exclusief toegang tot de website leden.llink.nl, onze members only portal.
you vomit. Oil from the Exxon Valdez.
man at the helm, electronically blindfolded, drove it up onto the reef.
Regulations state that no tanker may leave the Alaska port of Valdez without the “sucker” equipment, called a “containment barge,” at the ready. Exxon signed off on the barge’s readiness. But, that night twenty years ago, the barge was in dry-dock with its pumps locked up under arctic ice. By the time it arrived at the tanker, half a day after the spill, the oil was well along its thousand-mile killing path.
Exxon would thoroughly clean the beaches.
Onderzoekers van de universiteit van Toronto hebben een netwerk ontdekt dat zo’n 1300 computers in maar liefst 103 landen bespioneerde. Volgens de Canadese onderzoekers zijn documenten gestolen uit honderden kantoren van overheden en particulieren.
Artikelen (RSS)