Libië is terecht sceptisch over de ‘humanitaire’ bedoelingen, de westerse landen hebben oneindig veel redenen om zich met het land te bemoeien
De mainstream media doet een keer goed zijn werk want dit was vandaag in Trouw te vinden:
Achter de eensgezindheid van de partijen die in Parijs over het ‘nieuwe Libië’ praten, gaat een oorlog schuil die Frankrijk, Italië en Groot-Brittannië zijn begonnen om de exploitatie van de oliebronnen van het land, aldus Franse, Italiaanse en Britse kranten.
Na Irak is dus Libië aan de beurt, als dit allemaal op orde is zal het volgende slachtoffer Iran zijn.
Trouw schrijft verder:
Een half jaar na het begin van de aanvallen tegen het regime van Muammar Khadaffi hebben de Franse president Nicolas Sarkozy en de Britse premier David Cameron in Parijs de vertegenwoordigers uitgenodigd van een zestigtal landen en ngo’s, alsmede die van de Libische Nationale Overgangsraad om het einde van de militaire operaties te bezegelen en de grote lijnen te schetsen van de politieke overgang en de wederopbouw van het ‘nieuwe Libië’. Maar achter de schermen woedt een strijd om het Libische zwarte goud.
Libération spreekt van een “overwinning in de oorlog in Libië, waardoor Frankrijk weer stevig in het zadel zit en met een nieuwe Arabische wereld op één lijn zit”, en van een “diplomatieke Blitzkrieg die gepaard ging met een sterk staaltje militaire durf”. Een uitdaging waarvan “de Franse oliemaatschappijen een flink graantje mee zouden kunnen pikken”.
“Dat staat in ieder geval zwart op wit in een document waarop Libération de hand heeft weten te leggen en dat is ondertekend door de Nationale Overgangsraad, een tijdelijk orgaan dat door de opstandelingen in het leven is geroepen. Het was wel publiekelijk bekend dat de landen die de nauwste banden met de opstandelingen onderhielden, ook de hoogste ogen bij de Nationale Overgangsraad zouden gooien als het moment daar zou zijn, met name met betrekking tot het aantal lucratieve oliecontracten. Maar in dit document komt duidelijk naar voren dat de toezeggingen al enkele maanden geleden zijn gedaan.”
Zoals gewoonlijk gaat het dus niet om de bevolking van Libië maar om geld.
According to David Bloom, currency chief at HSBC, “We are heading towards fiscal union or break-up. Talk is no longer enough as the fire threatens to leap over the firebreak into Spain and Italy. What the market is worried about is Germany’s long-term commitment to the euro project. If we see unreserved and absolute backing from the political establishment of Germany, that will be a soothing balm.”
And the response of Chancellor Angela Merkel is taken directly from the Monnet grand plan for European integration: ‘There will be no “spectacular step”,’ she said. “Just a controlled process of gradual steps and measures.”
And so, gradually, incrementally, salami-slice by salami-slice, we edge towards fiscal union – a monetary union with a single bank, a single interest rate, a single economic policy, and a single taxation policy. It was always obvious to anyone with an ounce of discernment that a single currency would fail in the absence of political union. And here we have it: not with a single ‘spectacular step’, but ‘a controlled process of gradual steps and measures’.
Nederland dreigt de boot weer eens te missen. Het zou als ondernemend, duurzaam en vernieuwend land weer op de kaart gezet worden -dat was wat Balkenende voor ogen had, toen hij in 2003 het Innovatie Platform oprichtte. Hoe is het nu met dat ‘swingende kennisland’?
Duizenden demonstraten verzamelen zich dagelijks in steden door heel Spanje om hun groeiende ontevredenheid over de huidige economische situatie te uiten.
De Spaanse autoriteiten zien dat de indignados zeer goed georganiseerd zijn en zetten geen oproerpolitie meer in. De culturele en politieke hegemonie van de Spaanse elite heeft sinds Franco niet meer onder zo’n grote druk gestaan. De Spaanse revolutie is in volle gang.
Vele demonstranten zijn enkele weken geleden te voet vertrokken vanuit verschillende steden in het land om zich te verzamelen op het Puerta del Sol in Madrid. Sommigen hebben meer dan 400 kilometer afgelegd om in de Spaanse hoofdstad aan te komen.
Het geld wordt in Spanje voornamelijk over de balk gesmeten zeggen duizenden mensen die door het hele land demonstreren. De Spaanse media en de demonstraten noemen dit de ‘Spaanse revolutie’.
“We treden in de voetsporen van de Zuid-Amerikaanse landen zoals Paraguay en Mexico,” zei demonstrante Juana Lacuerda. “De overheid wordt gecontroleerd door de Europese Centrale Bank (ECB), het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en de Wereldhandelsorganisatie (WTO), zij geven niets om de mensen.”
Libië is terecht sceptisch over de ‘humanitaire’ bedoelingen, de westerse landen hebben oneindig veel redenen om zich met het land te bemoeien
According to David Bloom, currency chief at HSBC, “We are heading towards fiscal union or break-up. Talk is no longer enough as the fire threatens to leap over the firebreak into Spain and Italy. What the market is worried about is Germany’s long-term commitment to the euro project. If we see unreserved and absolute backing from the political establishment of Germany, that will be a soothing balm.”
Artikelen (RSS)