NIEUWVEEN – De Europese Unie vervroegt een onderzoek naar de veiligheid van de zoetstof aspartaam.

Deze herbeoordeling zou eigenlijk pas over acht jaar plaatsvinden, maar naar aanleiding van recent onderzoek is besloten de zoetstof nu al opnieuw te bekijken. Uit dit Deense onderzoek zou een verband blijken tussen te vroeg geboren kinderen en het drinken van frisdrank met aspartaam. De verhoogde bloeddruk, die wordt veroorzaakt door aspartaam, zou een risicofactor zijn voor vroeggeboorte. Ook de aanmaak van methanol, die veroorzaakt wordt door de afbraak van aspartaam, zou de kans op een vroegtijdige bevalling verhogen. Ook in Italië werd de stof grondig bestudeerd. Zij kwamen tot de conclusie dat de zoetstof kankerverwekkend kan zijn.

Bron: levensmiddelenkrant.nl

Afdrukken
Neurologen hebben de verbazingwekkende ontdekking gedaan dat het hart meer een orgaan is voor intelligentie dan een holle spier die bloed door het lichaam pompt. Meer dan de helft van het hart bestaat uit dezelfde zenuwcellen die worden gevonden in de hersenen. Joseph Chilton-Pearce, auteur van The Biology of Transcendence, noemt het hart ook wel het belangrijkste biologische apparaat in ons en de zetel van onze intelligentie.

Het hart is bovendien de bron van het meest krachtige elektromagnetische veld van het lichaam. Elke cel van het hart is uniek omdat zij niet alleen synchroon met alle andere hartcellen pulseert, maar ook een elektromagnetisch signaal produceert dat wordt uitgezonden. Een EEG dat hersengolven meet toont aan dat de elektromagnetische signalen uit het hart zoveel krachtiger zijn dan hersengolven dat het aflezen van het frequentiespectrum van het hart op een meter afstand van het lichaam kan worden gedaan. Zonder elektroden.

Torus
De elektromagnetische frequentie van het hart beweegt in de vorm van een torus. De as van de torus strekt zich uit van de bekkenbodem tot de schedel en het hele veld is holografisch wat betekent dat informatie van elk punt in de torus kan worden afgelezen.

Het elektromagnetische veld van de torus is niet de enige bron die dit type elektromagnetisch veld voortbrengt. Elke atoom zendt dezelfde torus uit. De Aarde bevindt zich ook in het centrum van een torus, evenals het zonnestelsel en ons sterrenstelsel en allen zijn ze holografisch.

Wetenschappers denken dat er een goede kans is dat er één enkele universele torus is die een oneindig aantal holografische tori bevat. Dit betekent dat eenieder van ons is verbonden met het gehele universum en per definitie op elk gegeven moment toegang heeft tot alle informatie. Wanneer we in rust zijn en toegang krijgen tot ons hart verbinden we ons letterlijk met de eindeloze voorraad wijsheid van het universum zodat ‘wonderen’ in ons leven komen.

Perceptie
Wanneer we ons afsluiten van het hart en haar wijsheid en liefdesenergie neemt het ego of intellect het over dat onafhankelijk opereert van het hart. Op die manier keren we terug naar een overlevingsmodus gebaseerd op angst, hebzucht, macht en controle. Zodoende geloven we dat we afgescheiden zijn en verschuift onze perceptie van het leven naar beperking, schaarste en vechten om te overleven. Dit verbazingwekkende orgaan dat we vaak negeren en waar we vaak muren omheen bouwen biedt ons kracht, hoop, moed en compassie om de hoger emotionele intelligentie te activeren die ons door ons leven leidt.

Ons leven stond lange tijd in het teken van angst in plaats van gecentreerd leven vanuit het hart. Wanneer eenieder meedoet aan de stille revolutie van het leven vanuit het hart zien we dit terug in de wereld om ons heen. Dit is de manier waarop iedereen verandering in de wereld, harmonie, vrede en balans kan creëren.

Bron: Dimensionalbliss.com

Gevonden op niburu.nl

Lezing: “ADHD, Autisme, Dyslexie……., probleem of gave?”

Wat voor invloed hebben deze labels op ons?

Sprekers:

Gio Vogelaar:
Werkte als gymnastiekdocent, recreatiesportbegeleider, pedagogisch medewerker op een leefgroep en als schoolmaatschappelijk werker op een internaatsschool. In 2008 besloot hij dat hij niet meer kon werken op de manier die van hem verwacht werd. Nu werkt hij als zelfstandig gezinscoach, ouder- of jongerenbegeleider, geeft trainingen in bewustwording en workshops percussie.

Voor meer info, zie zijn website: www.jeugdzorgvuldig.nl

Sarah Morton:
Vertelt hoe ze als zesjarige is gediagnosticeerdmet autisme. Haar jeugd is grotendeels bepaald door de mening van deskundigen. Zij heeft inmiddels vier boeken op haar naam staan en een website opgericht waarmee ze opkomt voor mensen die klem zitten, met name kinderen. Meer info: www.dus-sarahmorton.

Voor meer info, zie haar websites:
www.dus-sarah-morton.info en
www.afwijkend-en-toch-zo-gewoon.nl

Datum : 19 januari 2012
Aanvang : 19.30 uur (zaal open om 19.00 uur)
Locatie : Barista Cafe
Adres : Aarkade 6
2406 BV Alphen aan den Rijn

Entree : 10 euro (inclusief koffie/thee)

Reserveren: http://lezing.teeuwis.nl/

Het kan druk worden, dus reserveer een zitplaats!

Imagine having a surgery with no knives involved. At TEDMED, surgeon Yoav Medan shares a technique that uses MRI to find trouble spots and focused ultrasound to treat such issues as brain lesions, uterine fibroids and several kinds of cancerous growths.

Door Sarah Morton

Luka viel me meteen op tussen de andere leerkrachten van het ‘speciale onderwijs’, waar ik mijn tijd uitzat. Zij was authentiek, zij speelde geen rol. Ze had een open blik en keek met liefde naar kinderen, in plaats van steeds bezig te zijn met corrigeren en ‘belonen’. 

Vanuit mijn perspectief was het gezond om me op Luka te richten; zij gaf mijn leven kleur en betekenis. Bij haar vond ik zachtheid, in een wereld waar je vooral hardheid kon verwachten. Haar aanwezigheid heeft me geholpen een depressie te boven te komen. Een zwarte wolk die het resultaat was van een zinloos leven en sociale uitsluiting.

Al kreeg ik geen les van Luka, er ontstond een band. Hoe kortstondig onze gesprekjes ook waren, het was ‘alles’ voor me. Het gaf me energie en het vervulde me met liefde. Het was een haast mystieke ervaring. Dit was thuiskomen. Luka had niet door hoeveel invloed zij en alles wat ze deed op me had.Volgens de school was mijn interesse voor Luka een probleem. Zeker toen ze weg was, maar ook al toen ze er nog werkte. In mijn diagnose stond immers al dat mijn contactname verstoord was, dat er geen echte interactie was en dat ik de ander geen ruimte laat. Ook had ik een beperkte belangstelling en kon ik heel dwingend zijn. Om de controle te bewaren, schreef men mijn liefde voor Luka toe aan mijn autisme. Misschien was het goed bedoeld, dachten ze me te helpen door me te socialiseren en me te ontmoedigen een band met iemand aan te gaan. Wilden ze me een teleurstelling of afscheid besparen.

In de Luka-tijd kon ik nog mijn eigen gang gaan. Nadat Luka weg was gevallen door een zware depressie, had ik andere leerkrachten nodig om te weten hoe het met haar gaat. Mijn basis was weg.  Het werd duidelijk dat ze haar niet uit mijn hoofd konden praten. Zij leken zich hierbij neer te leggen en mijn gevoelens en beleving te gedogen. Ik mocht er zelfs over praten. Wat ik nog niet wist: mijn familie kreeg voorlichting dat zij niet teveel mee moesten gaan in mijn ‘fixaties’ en mijn belevingswereld, omdat ze anders ongewenst en afwijkend gedrag in stand houden of versterken. Het werkte precies andersom, hoe minder ruimte ik kreeg om mijn ervaringen, gevoelens en interesses te delen, hoe meer probleemgedrag en psychische problemen. Juist dan escaleerde het. Ik stond er alleen voor. Waar mijn vader, met wie ik een innige band had, eerder nog openstond voor mij en inging op wat ik wilde delen, kwam ik steeds vaker afwijzing tegen. Soms geheel onverwachts.

Het eerste jaar dat Luka thuis zat kon ik nog bij mijn vader terecht. Het tweede jaar was hij onzeker gemaakt, vooral nu hij zag hoe ik achteruit ging en de school voorspelde dat ik 24-uurs zorg nodig zou hebben. Het werd een patroon van koesteren en afstoten. Soms was hij een steun en dan onverwachts kon hij me de rug toekeren of een opmerking in de maag splitsen, wat alles waar ik in geloofde onderuit haalde. En hoe labieler ik werd (onverwerkte rouw), hoe meer de prognoses uit leken te komen en hoe meer mijn potentie de kop in werd gedrukt. Het was juist die valsheid vanuit school die me gek maakte en in de war bracht. Er ontstond een patroon van aanklampen en wegkruipen. Met psychiatrische hypotheses kun je alle kanten uit. Dit is fascisme in de moderne tijd.

Iemand met autisme zou moeilijk contact maken. Ik moest sociaal zijn, leren samenwerken, maar als ik dat dan deed, was het weer verkeerd. Een band met iemand opbouwen, zelfs met mijn eigen ouders, werd ontmoedigd. Je moest toneelspelen, je aanpassen en vooral geen heftige gevoelens tonen. Er was geen echt contact tussen leerkracht en leerling.

Autisten zouden het geheel niet zien, alleen details. Maar zien ‘deskundigen’ juist niet gefragmenteerd? Zij etiketteren en oordelen raak. Zien zij de leerlingen als geheel, als persoon, of zien ze vooral symptomen en gedrag? Wie bepaalt wat normaal is? En volgens welke normen dan wel? Die van ‘de maatschappij’. Maken we daar niet allen deel van uit? Zijn de leerlingen een aparte groep, horen die niet bij de maatschappij? Dit is toch een kunstmatig gecreëerde verdeeldheid?

Is de maatschappij een statische, absolute realiteit, of een dynamisch geheel, onderhevig aan de tijdsgeest? Dat ik absoluut niet tegen onrecht, harde geluiden, agressie en een afwijzende houding in het algemeen kon, kwam de school ook niet uit. Kinderen of jongeren die lastig waren of iets weigerden, konden worden afgeschreeuwd, de klas uit gesleept, door elkaar geschud of geschopt of geslagen worden. Kinderen van zes jaar zaten soms een uur op de gang, zonder activiteit. Het raakte me alsof het mezelf betrof. Verminderde herkenning van emoties? Zou dat te maken hebben met het veinzen, het toneelspelen van volwassenen? Wilde ik die ‘sociale’ omgangsvormen überhaupt begrijpen? Want echte gevoelens bij anderen konden mij diep raken, alsof het over mezelf ging.

Voor mij is autisme een realiteit in de zin dat ik anders reageerde dan andere kinderen. Ik ging mijn eigen weg, was veel op mezelf, had een uitgesproken eigen mening. Wat mijn opvoeders zeiden sloot niet aan bij mijn belevingswereld. Hun ideeën maakte ik me ook niet eigen. Voor mij was het altijd anders. In die zin was ik moeilijk opvoedbaar!

Mogen deskundigen oordelen over het gevoelsleven en belevingswereld van een persoon? Iemand met een sterk gevoel voor rechtvaardigheid. Iemand die eerlijk is, ook al voelen anderen zich ongemakkelijk daarbij? Iemand die afspraken nakomt, tenzij er sprake is van overmacht. Bovenal iemand die op kan gaan in haar of zijn passies en innig liefheeft? Gevoelens die de meeste mensen missen.

Mag iemand ‘anders’ zijn? Voor mij staat het vast dat de zogeheten probleemkinderen, vooral miskend zijn. Men kijkt naar het gedrag, zonder het verhaal erachter te zien en begrijpen. Signalen interpreteert men volgens een medisch model.

Wanneer gaat men luisteren naar ervaringsdeskundigen? Hun verhaal, gevoelens en rouw erkennen? In plaats van benadrukken (en ernaar toe werken) wat ze niet kunnen en niet zijn, deze mensen echt zien en horen? We zouden kunnen genieten van de originele kijk en oplossingen van deze mensen. Hun kwaliteiten zien en de ruimte geven. Ieder mens is in essentie een prachtig, harmonieus wezen. Tussen mij en mijn vader zit het weer goed. We hebben elkaar teruggevonden. Hij wilde dat hij naar mij en naar zijn eigen gevoel had geluisterd in plaats van ons uit elkaar te laten drijven.

Sarah Morton Website