Op het Amerikaanse Congres is druk uitgeoefend om een wet aan te nemen die de overheid de bevoegdheid geeft om de toegang tot elke website te blokkeren. Maar na overhandiging van onze petitie met meer dan 1,25 miljoen handtekeningen sprak het Witte Huis zich tegen de wet uit.
En nu de publieke druk zich op het kookpunt bevindt, wisselen zelfs sommige voorstanders van de wet van kamp. De door Wikipedia aangevoerde protest-blackout heeft de publiekscampagne in één keer tot prominent wereldnieuws gemaakt.
We kunnen het tij keren. Voorstanders van de censuur proberen de wet toch weer nieuw leven in te blazen – laten we de wet daarom voorgoed begraven. Ga naar de link om deze noodpetitie te tekenen en het internet te redden, en als je al getekend hebt, bestook dan het Congres en de bedrijven met berichten per email, telefoon, Facebook en Twitter.
Met de wet zou de VS de ergste internetcensuur ter wereld kunnen uitoefenen — samen met landen als China en Iran. De Wet op Internetpiraterij (SOPA) en de IP-beschermingswet (PIPA) zouden de Amerikaanse overheid toestaan om ieder van ons de toegang tot websites als YouTube, Google of Facebook te ontzeggen.
We hebben het Witte Huis op onze hand gekregen, en onze wereldwijde campagne en de groeiende publieke druk moeten nu het Congres dwingen om de wet te laten vallen. Senator Cardin, die aan de totstandkoming van de wet had meegewerkt, kondigde afgelopen week aan om tegen te zullen stemmen! Vervolgens schreven zes prominente Republikeinen een brief waarin ze eisten dat de wet van tafel gaat. Er zijn berichten dat de stemming in de tweede kamer van het Congres opgeschort is.
Nog maar enkele dagen geleden werd nog gezegd dat het onmogelijk is om het censuurcomplot een halt toe te roepen, maar vandaag lijkt de balans om te slaan en is de mogelijkheid om dit te winnen verbazend dichtbij! Laten we de censuur door de VS vandaag tegenhouden. Teken deze noodpetitie om het internet te redden en stuur het door aan iedereen:
Deze Amerikaanse wet zou al onze vrijheden kunnen aantasten. Maar als we dit winnen, zullen we aantonen dat mensen die zich wereldwijd met één stem uitspreken, machtsmisbruik waar dan ook kunnen stoppen. We hebben deze wet ter discussie gesteld terwijl hij er al bijna door was. Als we vandaag onze stemmen laten klinken, kunnen we een eind maken aan de sterkste dreiging van internetcensuur die de wereld ooit heeft gekend.
De zeebeving nabij Sendai in 2011 was een zware zeebeving die zich voordeed op 11 maart 2011 voor de noordoostkust van het Japanse eiland Honshu. Het epicentrum van de beving, die een kracht van 9,0 op de momentmagnitudeschaal had, bevond zich voor de kust van de prefectuur Miyagi op circa 370 km ten noordoosten van de Japanse hoofdstad Tokio en circa 130 km ten oosten van de stad Sendai.
De zeebeving deed zich voor om 14:46:23 uur lokale tijd (05:46:23 UTC) en bevond zich op ongeveer 130 kilometer ten oosten van Sendai, op zo’n 10 kilometer diepte. De beving werd veroorzaakt door de Pacifische Plaat die onder de Noord-Amerikaanse Plaat en de Filipijnse Plaat schuift, waardoor onder meer de Marianentrog gevormd wordt.
Als gevolg van de tsunami die volgde op de aardbeving zijn complete dorpen verwoest aan de Japanse oostkust. Minamisanriku is een gemeente met 17.393 inwoners, 9.500 mensen zijn daar nog vermist. Ook het stadje Kamaishi is hevig beschadigd.
Lokale media spraken op 11 maart over ‘vele gewonden’. Het persbureau Kyodo meldde op 11 maart dat bij de stad Sendai alleen al 200 tot 300 lichamen aangespoeld zijn na de tsunami. In Minamisanriku werden er zelfs 9.500 mensen vermist. Dat is ongeveer de helft van de inwoners van die stad. De prefectuur Miyagi lijkt het ergst getroffen zijn. Alleen al in dat gebied zijn er 10.000 doden of vermisten (bron: RTL Nieuws).
Het Internationaal Atoomenergie Agentschap in Wenen meldde dat de vier kerncentrales in Miyagi en Fukushima die het dichtst bij het epicentrum van de aardbeving liggen allemaal op veilige wijze waren stilgelegd. Het betrof de kerncentrales van Onagawa, Tokai en Fukushima I (Dai-ichi) en Fukushima II (Daini). Vanwege problemen bij de laatste twee centrales werd de nucleaire noodtoestand uitgeroepen.Meer dan 200.000 mensen moesten worden geëvacueerd. In zes prefecturen zat de bevolking zonder elektriciteit.
Nu, 9 maanden later heeft de internationale gemeenschap vele miljoenen aan steungeld geschonken aan Japan en op dit moment koerst de Japanse walvisvloot zuidwaarts om duizenden majestueuze walvissen te gaan vangen, onder bescherming van een particuliere beveiligingsmacht waarvan de kosten van 30 miljoen dollar worden betaald uit het rampenfonds voor hulp na de tsunami!
Anti-walvisvaartactivisten hielden de Japanse walvisvaart met succes tegen — en juist daarom besloot de Japanse regering om geld uit de hulpfondsen te gebruiken om de activisten op een afstand te houden als de walvisvaarders hun wrede slachtpartij beginnen.
Als het ons lukt om de bewaking van de walvisvaart te stoppen en het hulpgeld terug te krijgen waar het hoort, bij wanhopige Japanse burgers die nog altijd wegkwijnen in stralingsgebieden, dan is de walvisjacht voor dit jaar voorbij. De Japanse premier Noda staat al onder enorme druk omdat er schandalig weinig is gedaan om de slachtoffers van de kernramp tegemoet te komen. Een grote wereldwijde oproep kan de verontwaardiging in Japan en daarbuiten doen ontvlammen en Noda dwingen om de kostbare noodfondsen te gebruiken om mensen te redden, niet om walvissen te doden.
Het is schreeuwend duur om de kwijnende walvisindustrie in Japan overeind te houden – het kost jaarlijks 35.000 dollar aan overheidssteun om een enkele walvis te doden! Als deze subsidies worden stopgezet, gaat de walvisjacht over de kop. Maar nu gaat de premier ook nog 30 miljoen dollar verkwisten om particuliere beveiliging voor de walvisdoders te betalen zodat ze niet meer lastig gevallen kunnen worden door milieuactivisten in volle zee. Met die extra steun hoopt Japan dit jaar meer dan 1000 Minke-walvissen te doden voor de commerciële vleesverkoop.
Beambten beweren dat deze steun ten goede komt aan kustdorpen die door de tsunami zijn getroffen — terwijl Japan het walvisvlees moet opslaan omdat nog maar weinig mensen het willen eten. Intussen negeert de overheid het feit dat er nog altijd mensen vastzitten op plekken waar de straling hoog is, terwijl de weinigen die steun ontvangen het moeten doen met een schrale 1000 dollar.
Laten we premier Noda oproepen om niet langer zijn oren naar de walvisvaartlobby te laten hangen, en het hulpgeld te gebruiken voor de mensen die het het hardste nodig hebben: de slachtoffers!
Vorig jaar bereikte onze internetgemeenschap recordaantallen en wonnen we de strijd om een wereldwijd verbod op walvisvaart in stand te houden. En in de afgelopen maand hebben 130.000 Japanse Avaaz-leden druk op hun regering uitgeoefend om hulpfondsen in te zetten om kinderen uit gebieden met hoge nucleaire straling te evacueren. Telkens weer zien we hoe machtige lobby’s zoals de Japanse walvisvaartlobby winsten belangrijker vinden dan mens en milieu. En telkens weer lukt het ons om hen te stoppen.
Minister de Jager is op zoek. Bondskanselier Merkel is op zoek. President Sarkozy is op zoek. Zo’n beetje alle Europese ministers en regeringsleiders zijn op zoek. Ze zijn wat verloren, ze zijn wat kwijt. Wat zijn ze kwijt? Geld zijn ze kwijt, een heleboel geld. Hoeveel geld zijn ze kwijt? 10.000 miljard euro, om ‘globaal’ precies te zijn, dat zijn ze kwijt.
Ik heb dit zo eens uit zitten rekenen. Een miljoen euro in biljetten van 100 behelst een massa van ongeveer 10 kilo (circa 1 gram per briefje). De oplettende lezer zal mij nu terstond terugfluiten met het gegeven dat het ‘netto’ gewicht een stuk lager zal uitpakken wanneer ik, in plaats van 100 euro briefjes, valuta van 250 en zelfs van 500 euro zou hanteren. Doch ook zeker op de Europese departementen van met name financiën zijn de hoofdrolspelers, gelijk mijzelf, zich er terdege van bewust en doordrongen dat deze biljetten bijna nergens meer worden geaccepteerd en het dus zinloos zou zijn deze te gebruiken. Nu is 10.000 miljard gelijk aan 10 miljoen maal 1 miljoen en da’s dan omgerekend weer 100 miljoen kilo oftewel 100.000 ton, grof gelijkwaardig aan 100.000 (honderdduizend!) compactklasse gezinsauto’s. En dat gewicht aan geld zijn ze dus kwijtgeraakt?!, dat kunnen ze derhalve niet meer terugvinden?! Om in termen van mijzelf te verblijven, ‘dan zou ik nog maar eens heel goed gaan zoeken!’ Tuurlijk, wij zijn allemaal wel eens de knip verloren maar veel meer dan een half weeksalaris kan ons dat niet gekost hebben. En het leuke is dat wanneer jij iets kwijtraakt iemand anders weer iets terugvindt want jouw verloren portemonnee verdwijnt echt niet zomaar van de aardbodem doch eerder in de achterzak van de (on)eerlijke vinder. En dat is exact wat er nu op Europese en wereldwijde schaal aan de hand is. Geld verdwijnt niet en geld kan ook niet verdwijnen, geld wisselt alleen maar van eigenaar. Gaat u, heren politici, maar ‘ns kijken in de ‘zwarte’ kluizen van belastingparadijzen als Zwitserland, Luxemburg, Monaco, Liechtenstein, Andorra, Bahama’s, Bermuda, Maagdeneilanden etc. Daar zijn de (uw, mijn) centjes gebleven. Volgens kritische experts een hoeveelheid min of meer gelijk aan het monsterbedrag welk nu op ‘mysterieuze wijze is verdwenen’. En tussen u en mij, daar zijn ze zichzelf, denk ik, ook wel van bewust. Ik ben een leek op eurogebied, en als ik al weet waar al dat geld gebleven is dan kan ik mij moeilijk voorstellen dat zij dat niet beseffen. Dit kan dus maar één ding betekenen, de veroorzakers en de bestrijders van deze kapitalistische crisis zijn één en dezelfde. De politici als niets anders dan de slaafse hoertjes van een door en door corrupt systeem dat willens en wetens in stand wordt gehouden. Symptomen en consequenties worden met belastinggeld bestreden terwijl de daadwerkelijke aanleidingen en oorzaken ongemoeid blijven. Er verandert in principe helemaal niets en zal de ene crisis de ander blijven opvolgen.
Nu u dit dus weet, nu u zich realiseert hoe de waarheid eruit ziet. Nu kijk ik uit het raam en zullen de straten gevuld zijn met mensen zoals u en ik. Zij die dit niet langer tolereren en accepteren en drastische maatregelen eisen om het misdadige gedrag van onze vertegenwoordigers te bestraffen en in de toekomst te verhinderen. Wanneer u mij gastvrij verwelkomt in uw huis, wanneer u mij respecteert en vertrouwt. Wanneer u, direct na het vertrek van mij, uw portefeuille mist en na kort zelfberaad concludeert dat één en één nog altijd twee is. Na deze mentale teleurstelling zult u mij nimmer meer vertrouwen, en groot gelijk heeft u. Maar waarom past u deze filosofie niet op een iets ruimere schaal toe? Waarom blijft u passief toekijken hoe uw ‘huis wordt leeggeroofd’ door hen die in eerste instantie uw vertrouwen mochten begroeten? De corrupte banken met hun meedogenloze marketingstrategieën, de multinationals, de pensioenfondsen, de grootbeleggers, de verzekeringsmaatschappijen, de hefboomfondsen (Hedgefunds) en natuurlijk de overheid zelf. Normloze organisaties primair in dienst van zichzelf en nog eens primair in dienst van hun al even verdorven achterban. Bonussen, provisies, topsalarissen, premies en zelfverrijking. In 2010 op Wallstreet meer geld aan commissie uitbetaald dan dat er wereldwijd aan ontwikkelingssteun werd gespendeerd. De totale wereldeconomie in handen van een handvol hebzuchtige, nerveuze, onzekere en labiele zenuwelijers. Bij het minste of geringste slaat de paniek toe en moet de sukkel in de straat de boel weer lijmen. Als ik met u het ‘gezelschapsspel’ Monopoly speel en ik weiger pertinent om ‘vergaard vermogen’ terug in de roulatie te brengen dan ben ik na een uurtje steenrijk en ú welzeker (dorps)straatarm en ligt onze mini-economie op zijn gat. Dit noemen ze nu kredietcrisis en het spelletje is gebeurd. Tenzij u, net als de ECB en de Amerikaanse Centrale Bank dat doen, op de deskjetprinter een beetje speelgeld bijdrukt, dan lukt het ons de avond nog enigszins te rekken. Blijft overeind dat het beginsel van het spel aan alle kanten rammelt. Gebaseerd op ‘de één heeft straks alles en de ander helemaal niets’. Net als in de echte wereld!
Dan heb ik hier de oplossing. Een consoliderend systeem in plaats van een ‘alsmaar moeten groeien’ model. Als geld de markt niet verlaat dan zal er ook nooit een tekort ontstaan. ‘Elkaar kapotconcurreren’ wordt vervangen door samenwerking. Herinvesteren als verplicht alternatief voor het nu zo populaire wegsluizen en verduisteren. Dat er in deze nieuwe structuur geen ruimte zal zijn voor het gespuis die nu de touwtjes in handen heeft moge natuurlijk duidelijk zijn, laat hen nu maar eens achter de lopende band plaatsnemen.
Ikzelf hoopte en rekende eigenlijk op een vreedzame revolutie na de onthullingen van Assange (Wikileaks). Bim bam, eindelijk iemand met het lef om zonder vrees de waarheid te openbaren met als ingecalculeerd resultaat opdat de algehele leugenachtige conjunctuur zich tegen hem zou keren. Mijn grenzeloze bewondering en eeuwige waardering voor hen die nadrukkelijk weigeren de principes in de verkoop te gooien. Mag ie dan misschien een meid op d’r kont slaan?, van mij wel!
De klokkenluiders. Nu wordt de kwalijke realiteit voor een ieder duidelijk zichtbaar. Geen doofpotten, schijnvertoningen, maskerades en kutsmoesjes meer van hen die al decennia lang het volk belazeren. De, tot nu toe, ignorante burger kan zich niet langer verbergen achter argeloze onwetendheid en een gebrek aan kennis van de keiharde feiten. Deze grove misstanden kunnen en zullen toch zeker niet zonder gevolgen blijven? Zeker en vast staat er een rigoureuze ommekeer te gebeuren…
‘Ja tuurlijk Cobi!, slaap kindje slaap, droom maar lekker verder knul’. Met stip binnen in mijn top 5 aller ontgoochelingen, ‘het onverschillige gedrag van mijn medemens’. Kent u Bradley Mannings of wellicht Paul van Buitenen? Even blijft het stil…, of bent u toch zeker een langere periode zwijgzaam dan wanneer ik u gevraagd zou hebben naar de namen van de finalisten van ‘The voice of Holland’. Dat bedoel ik nu, waarom de arm (nek) uitsteken als er geen hond is die het stokje wil overnemen? De éénmansoptocht, de demonstratie van één enkel individu, de roepende in de woestijn. Wij staan erbij en wij kijken ernaar en kom ik tot de mistroostige slotsom dat de rijken definitief gewonnen hebben en mijn cartridge niet meer voor navulling in aanmerking komt.
‘Eerlijk delen’ heeft mijn moeder mij als kind geleerd, met in de kleine lettertjes ‘dit direct weer te herzien wanneer de volwassenheid zou worden bereikt’.
Just like the taxpayers of medieval Italian cities, we’re having our money siphoned off to pay for a a greedy military machine.
By Terry Jones
In the 14th century there were two pandemics. One was the Black Death, the other was the commercialisation of warfare. Mercenaries had always existed, but under Edward III they became the mainstay of the English army for the first 20 years of what became the Hundred Years war. Then, when Edward signed the treaty of Brétigny in 1360 and told his soldiers to stop fighting and go home, many of them didn’t have any homes to go to. They were used to fighting, and that’s how they made their money. So they simply formed themselves into freelance armies, aptly called “free companies”, that proceeded around France pillaging, killing and raping.
One of these armies was called the Great Company. It totalled, according to one estimate, 16,000 soldiers, larger than any existing national army. Eventually it descended on the pope, in Avignon, and held him to ransom. The pope made the mistake of paying off the mercenaries with huge amounts of cash, which only encouraged them to carry on marauding. He also suggested that they move on into Italy, where his arch-enemies, the Visconti, ran Milan. This they did, under the banner of the Marquis of Monferrato, again subsidised by the pope.
The nightmare had begun. Huge armies of brigands rampaging through Europe was a disaster second only to the plague. It seemed as if the genie had been let out of the bottle and there was no way of putting him back in. Warfare had suddenly turned into a profitable business; the Italian city states became impoverished as taxpayers’ money was used to buy off the free companies. And since those who made money out of the business of war naturally wished to go on making money out of it, warfare had no foreseeable end.
Wind forward 650 years or so. The US, under George W Bush, decided to privatise the invasion of Iraq by employing private “contractors” like the Blackwater company, now renamed Xe Services. In 2003 Blackwater won a $27m no-bid contract for guarding Paul Bremer, then head of the Coalition Provisional Authority. For protecting officials in conflict zones since 2004, the company has received more than $320m. And this year the Obama government contracted to pay Xe Services a quarter of a billion dollars for security work in Afghanistan. This is just one of many companies making its profits out of warfare.
In 2000 the Project for the New American Century published a report, Rebuilding America’s Defenses, whose declared aim was to up the spending on defence from 3% to 3.5% or 3.8% of American gross domestic product. In fact it is now running at 4.7% of GDP. In the UK we spend about $57bn a year on defence, or 2.5% of GDP.
Just like the taxpayers of medieval Italian city-states, we are having our money siphoned off into the business of war. Any responsible company needs to make profits for its shareholders. In the 14th century the shareholders in the free companies were the soldiers themselves. If the company wasn’t being employed by someone to make war on someone else, the shareholders had to forgo their dividends. So they looked around to create markets for themselves.
Sir John Hawkwood’s White Company would offer its services to the pope or to the city of Florence. If either turned his offer down, Hawkwood would simply make an offer to their enemies. As Francis Stonor Saunders writes in her wonderful book, Hawkwood – Diabolical Englishman: “The value of the companies was the purely negative one of maintaining the balance of military power between the cities.” Just like the cold war.
Two decades ago I picked up an in-house magazine for the arms industry. Its editorial was headed “Thank God For Saddam”. It explained that, since the collapse of communism and end of the cold war, the order books of the arms industry had been empty. But now there was a new enemy, the industry could look forward to a bonanza. The invasion of Iraq was built around a lie: Saddam had no weapons of mass destruction, but the defence industry needed an enemy, and the politicians duly supplied one.
And now the same war drums, encouraged by the storming of the British embassy last week, are beating for an attack on Iran. Seymour Hersh writes in the New Yorker: “All of the low enriched uranium now known to be produced inside Iran is accounted for.” The recent IAEA report which provoked such outcry against Iran’s nuclear ambitions, he continues, contains nothing that proves that Iran is developing nuclear weapons.
In the 14th century it was the church that lived in symbiosis with the military. Nowadays it is the politicians. The US government spent a staggering $687bn on “defence” in 2010. Think what could be done with that money if it were put into hospitals, schools or to pay off foreclosed mortgages.
The retiring US president, Dwight D Eisenhower, famously took the opportunity of his farewell to the nation address in 1961 to warn his fellow countrymen of the danger in allowing too close a relationship between politicians and the defence industry.
“This conjunction of an immense military establishment and a large arms industry is new in the American experience,” he said. “In the councils of government, we must guard against the acquisition of unwarranted influence, whether sought or unsought, by the military-industrial complex. The potential for the disastrous rise of misplaced power exists and will persist.” It exists. The genie is out of the bottle again.
Ook onder president Obama ligt Iran onder vuur: ‘U.S. President Barack Obama has given Iran until later this month to take up a six powers’ offer of talks on trade benefits if it shelves nuclear enrichment or face harsher sanctions’. De vraag is hoe lang Iran nog een souvereine staat kan blijven.
In deze video onderzoek ik de mogelijke overeenkomsten tussen de zachte revoluties in Oost-Europa en de Groene Revolutie in Iran. Ook wordt duidelijk wat de reden is dat Iran onder vuur ligt van het westen plus Israël. Wat blijkt, is dat de strijd tegen Iran al is begonnen. Oorlog is daarin slechts een fase.
De video is gebaseerd op een PowerPointpresentatie die ik bij iedere gelegenheid update met het laatste nieuws. Voor de presentatie put ik uit mijn boekDe Volgende Oorlog – De Aanval op Iran: Een Voorbeschouwing en mijn serie over Iran voor DeepJournal.
[TIP: Klik onderin het videoscherm op SD en kies voor HQ: High Quality].
Door Daan de Wit
Daan is web editor at KRO Brandpunt, publishes DeepJournal.com and wrote (in Dutch) these two books: DeVolgendeOorlog.nl and DossierMexicaanseGriep.nl http://www.deepjournal.com
Over 12 uur kunnen onze leiders een angstaanjagend plan van Merkel en Sarkozy goedkeuren dat ons recht om verstandig economisch beleid te kiezen af zou schaffen. Maar samen kunnen we onze leiders weerhouden van het weggooien van onze democratie en onze banen.
In paniek geraakt door de grote banken willen de Europese regeringen onze grondwetten en het EU-verdrag zo veranderen dat publieke uitgaven permanent worden afgeschaft. Dit is onzin: in 1930 waren het juist publieke uitgaven die ervoor zorgden dat Europa en de VS de Grote Depressie overwonnen. Europa moet zijn rug rechten en de banken reguleren, in plaats van de handen van onze overheden binden om ze tevreden te stellen.
We leven in een democratie — de leiders van Europa zouden dus niet in staat moeten zijn zelf over dit plan te besluiten. Ze moeten oplossingen aandragen met goedkeuring van de bevolking of het parlement. We hebben nog maar 12 uur om onze democratieën van deze aanval te redden – onze massale oproep vandaag kan leiders dwingen om democratie te respecteren, de banken te reguleren, zulke bezuinigingen af te wijzen en in onze toekomst te investeren. Onze eisen worden morgen tijdens de bijeenkomst aan leiders en de media overhandigd. Teken hieronder en stuur door voor de bijeenkomst begint!
Het voorstel voorkomt dat overheden meer uitgeven dan 3% van het BNP. Dit is de gangbare praktijk bij bijna alle overheden, en een tactiek om uitgaven te stimuleren in zware tijden. Het is waar dat een aantal landen hierin over de schreef zijn gegaan en veel te veel hebben uitgegeven, en Europa moet ervoor zorgen dat dat niet nog een keer gebeurt. Maar de zware economische besluiten die Europa nodig heeft moeten worden genomen door sterke, verantwoordelijke, democratische instituties, en niet tijdens een economische crisis door onze strot worden geduwd. Zelfs Duitsland heeft de eigen beloftes hun schuld en begrotingstekort te verminderen meerdere malen overtreden. Zich aan zulke beloftes houden verergert de situatie alleen maar ten tijde van een krappe economie.
De grote banken zijn bij machte rust in de markten te brengen door overheidsobligaties te kopen. Maar ze hebben al drie regeringen over de kop doen gaan — laten we dat de grens maken. Als Duitsland het toestaat kan de Europese Centrale Bank hetzelfde doen als andere banken — ingrijpen in gegarandeerde overheidsobligaties en de markten onderuit halen. Omdat Italië niet failliet is kan de bank hier zelfs geld aan verdienen. Als de ECB tijd koopt, kan de EU een meer verstandige en democratische oplossing vinden om uit de huidige crisis te geraken. Sommige voorstellen van Merkel en Sarkozy, zoals belasting op financiële speculatie, gaan in die richting. Ze zouden daarop moeten voortbouwen en het pakket maatregelen moeten herschrijven.
Dit gaat om het overleven van de Europese welvaartsstaat, die onze kernwaarden vertegenwoordigt en helpt onze economieën te stabiliseren in tijden van recessie. Als de nieuwe constituties en verdragen deze week worden goedgekeurd, zullen sommige regeringen referenda of parlementaire stemmingen toestaan, maar anderen zullen de veranderingen gewoon invoeren. Dit betekent dat veel regeringen door zullen gaan met bezuinigen op werkloosheidsuitkeringen, pensioenen en gezondheid, wat de recessie verergert. Het is niet slim. In het belang van onze democratieën, onze maatschappijen en economieën moeten we nu nee zeggen, voor het te laat is. Teken de petitie:
Redelijke mensen kunnen het oneens zijn over de beste manier om ons allemaal te beschermen tegen te veel uitgeven of een toenemende schuld. Maar om harde bezuinigingsmaatregelen in te voeren waarvan we al weten dat ze niet werken, en de democratie aan handen en voeten te binden in niet het antwoord. Steeds weer is onze gemeenschap opgestaan en kregen we werkelijke aansprakelijkheid van onze leiders als ze probeerden ons te passeren — we moeten nu nogmaals samenkomen en eisen dat we worden gehoord.
Met hoop,
Alex, Emma, Ricken, Jamie, Pascal, Giulia, Stephanie, Laura en de rest van het Avaaz-team.
Door het Avaaz-team
De zeebeving nabij Sendai in 2011 was een zware zeebeving die zich voordeed op 11 maart 2011 voor de noordoostkust van het Japanse eiland Honshu. Het epicentrum van de beving, die een kracht van 9,0 op de momentmagnitudeschaal had, bevond zich voor de kust van de prefectuur Miyagi op circa 370 km ten noordoosten van de Japanse hoofdstad Tokio en circa 130 km ten oosten van de stad Sendai.
Over 12 uur kunnen onze leiders een angstaanjagend plan van Merkel en Sarkozy goedkeuren dat ons recht om verstandig economisch beleid te kiezen af zou schaffen. Maar samen kunnen we onze leiders weerhouden van het weggooien van onze democratie en onze banen.
Artikelen (RSS)