Onderzoekers in de Verenigde Staten en Groot-Brittannië hebben een belangrijke doorbraak bereikt in het ontcijferen van de dolfijnen taal waarin een serie van acht objecten sonisch zijn geïdentificeerd door dolfijnen.
Teamleider, Jack Kassewitz van SpeakDolphin.com, ‘sprak’ met dolfijnen met behulp van hun eigen geluiden taal. Dolfijnen in twee afzonderlijke onderzoekscentra begrepen de woorden, en leverde overtuigend bewijs dat ze een universele voertaal gebruiken.
Het team was in staat om de dolfijnen eenvoudige en complexe zinnen te leren die zelfstandige naamwoorden en werkwoorden bevatten. Hieruit blijkt dat dolfijnen elementen van de menselijke taal begrijpen, en dat ze zelf een complexe visuele taal gebruiken. Kassewitz commentaar: We beginnen de visuele aspecten van hun taal te begrijpen, zoals de identificatie van acht dolfijn visuele geluiden voor zelfstandige naamwoorden, die werden opgenomen met behulp van een hydrofoon terwijl de dolfijnen echo locatie gebruikten voor het identificeren van een reeks plastic voorwerpen.
See also http://www.noahsarkmovies.com/arkmovie/eng/ The photos and videos here show an object with many of the characteristics of Noah’s Ark. More confirmation and study is needed, but this group has gone on 3 expeditions to Ararat and found something very intriguing with a high possibility to be the real thing.
The Chinese site is at: http://www.noahsarkmovies.com/arkmovie/big5/
Het voorspelde Higgs-boson is zeer fundamenteel: het moet bestaan om het standaardmodel van de deeltjesfysica kloppend te maken. Het is de drager van het Higgsveld, dat in het hele universum aanwezig zou zijn. Door de Higgs-bosonen krijgen alle andere deeltjes massa. Ze zijn echter nog nooit waargenomen.
Volgens sommige nieuwe theorieën, in het bijzonder theorieën met supersymmetrie, zou er niet één soort Higgs-boson bestaan, maar een familie van verschillende Higgs-bosonen.
Het Higgs-boson zal, indien het blijkt te bestaan, spin 0 hebben en zal vervallen via kanalen die goed voorspelbaar zijn.
De massa van een Higgs-boson
Het standaardmodel kan de massa van een Higgs-boson niet voorspellen. De experimentele zoektocht naar het Higgs-deeltje bij de LEP-experimenten heeft een onderlimiet van 114 GeV/c² bepaald. De meeste voorspellingen zeggen dat het ‘lichtste’ Higgs-boson (er kunnen meerdere soorten Higgs-bosonen zijn met verschillende massa) een massa zal hebben die slechts iets hoger is dan de huidige techniek kan aantonen, rond de 120 GeV/c² of minder.
De jacht naar het Higgsdeeltje speelt zich ondertussen af op Fermilab bij de Tevatron-versneller, maar de gevoeligheid daarvan is waarschijnlijk te laag om in de komende jaren tot een conclusie te komen. Echter, met de komst van de Large Hadron Collider (LHC) op CERN, die op 10 september 2008 in gebruik is genomen, hoopt men het Higgs-boson dan uiteindelijk echt te kunnen waarnemen. Veel wetenschappers zijn hoopvol, aangezien het standaardmodel voorspelt dat bij de energieën die de LHC kan bereiken een mechanisme moet bestaan dat ervoor zorgt dat de energie van bepaalde deeltjes niet naar oneindig zal gaan.
Grenzen voor de massa van het Higgs-boson
Als het Higgs-boson een massa zal blijken te hebben tussen 115 en 180 GeV/c², lijkt het er op dat het standaardmodel bruikbaar blijft tot aan de theoretische grenzen die aangegeven zijn door Planck, bij 1016TeV/c².
Veel theoretici verwachten dat geheel nieuwe natuurkundige wetten zich zullen doen gelden voor de grens van de TeV-massa’s bereikt wordt. Zij baseren zich daarbij op een aantal onregelmatigheden in het standaardmodel. De hoogst mogelijke massa die het Higgs-boson zou kunnen hebben zonder dat het standaardmodel inconsistent wordt, is ongeveer 1 TeV/c² (ca. 1000 u).
Waarnemingen en theorie geven aanwijzingen voor grenzen waarbinnen die massa zal moeten vallen. Het gaat dan met name om de bestaande metingen van de massa van de top-quark en de W- en Z-bosonen.
Het Higgs-boson speelt, net zoals de top quark, door hogere orde kwantumcorrecties een kleine maar meetbare rol bij de productie van W- en Z-bosonen. Door de combinatie van metingen is een (indirecte) bovenlimiet van ongeveer 144 GeV/c² verkregen. Een pikant detail is dat de waarschijnlijkste massa volgens deze indirecte methode rond (slechts) 76 GeV/c² ligt. Deze lage waarde is echter al uitgesloten door de (directe) zoektocht naar het Higgs-deeltje bij de LEP-experimenten die een onderlimiet van 114 GeV/c² hebben bepaald.
Onderzoekers in de Verenigde Staten en Groot-Brittannië hebben een belangrijke doorbraak bereikt in het ontcijferen van de dolfijnen taal waarin een serie van acht objecten sonisch zijn geïdentificeerd door dolfijnen.
Artikelen (RSS)