Een fraai stuk van René Tissen en Rosalie Burgers in Het Financieele Dagblad. Nederlandse ondernemingen doen er in deze crisis alles aan om mensen binnen de poort te houden. Werknemers zijn bereid om het met minder te doen om de zaak nu en later draaiende te houden. En managers doen er ook alles aan om ‘de boel bij elkaar te houden.’ Heeft de wal van sociaal denkend Nederland het schip van individualisme en eigenbelang gekeerd?

Het lijkt het begin van een beweging van het concept van de arbeidsorganisatie (terug) naar dat van de werkgemeenschap. De laatste jaren is er uiteraard al een toegenomen aandacht voor cross- en multidisciplinaire teams in organisaties waarin mensen van verschillende afdelingen zich gezamenlijk om een probleem scharen. Dat helpt niet alleen problemen oplossen, het creëert ook een onderlinge band en trots.

Het is natuurlijk ook wel de tijdgeest die erom vraagt dat je nieuwe combinaties maakt en diversiteit aanwendt om complexe uitdagingen het hoofd te kunnen bieden, maar in de nood leert men ook nu weer zijn vrienden kennen. En als leiders zich kwetsbaar durven opstellen en zichzelf openlijk deelgenoot maken van het probleem, de uitdaging en de oplossing, dan kunnen nieuwe manieren van sociale innovatie uit de werkgemeenschap zelf ontstaan. Blijkbaar is de sense of urgency die nodig is voor verandering geen gevoel dat bij ons op nationaal niveau opvlamt en aangestoken wordt door een ‘Yes, we can’-leider naar goed Amerikaans voorbeeld, maar een gedeeld gevoel op de werkvloer. De geest van de gilden en de VOC is in Nederland tenslotte ook geen construct van de vorst of baas van de zeven provinciën geweest. Het is net alsof we nu wakker worden, onszelf in de ogen wrijven, rondkijken en denken: ‘Nou, we hebben ons flink in de luren laten leggen door al dat Anglo-Amerikaanse aandeelhouderskwartaaldenken, maar genoeg is genoeg.’ Nederland is gewoon zo’n twintig jaar zichzelf niet geweest. Komen we daar misschien achter?

Het ligt niet in ons DNA om als een gek iets na te jagen. Doe maar gewoon. Nee, geef ons een gemeenschappelijke vijand – dan zie je onze sterkte. Of het nou Spaanse overheersers zijn, het wassende water of een geïmporteerde graaicultuur met zijn financiële luchtkasteelconstructies die geen hond meer snapt. Dat eten gaat tegenstaan en wat de boer niet meer lust…Hulde dus aan het Humaan Kapitalisme dat echt uitgaat van human capital. En die macro- economen die menen dat het Europese model van sociaal kapitalisme en work-life balance een model is voor mensen met weinig ambitie: vette pech voor hen. Als die Chinezen en die Indiërs zichzelf zo graag in de smog van hun miljoenensteden een lekke hartklep willen werken, ga je gang. Je doet maar wat je niet laten kan. We did it our way. Straks blijken we de grondleggers te zijn van een nieuw wereldmodel, de New Dutch Model, Polder 3.0. Zijn we het eerste land ter wereld waarin werkgevers en vakbonden opgaan in een nieuwe organisatie: de FNW, de Federatie van Nederlandse Werkgemeenschappen. Yes, we can work it out!

Bron: Sociale Innovatie

Dit artikel werd aangemaakt op zaterdag 18 juli 2009 om 00:37 en werd geplaatst in Economie, Sociale Innovatie. U kunt de reacties van dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt naar het einde gaan en een reactie plaatsen. Pingen is op dit moment niet toegestaan.