Pink Floyd the Early Years: Atom Heart Mother (Live at St Tropez) (video)

Screamin’ Jay Hawkins “I put a spell on you”

Screamin’ Jay Hawkins (Cleveland, 18 juli 1929 – Parijs, 12 februari 2000) was een Amerikaans zanger. Door zijn macabere optredens, waarbij rook, bommen, vuur en doodskisten werden gebruikt, geldt hij als shockrocker avant la lettre. I Put a Spell on You (1956) was zijn grootste en bekendste hit.

Hawkins werd geboren als Jalacy Hawkins en groeide op in Cleveland in de staat Ohio. Naar het voorbeeld van bas-bariton Paul Robeson wilde hij aanvankelijk operazanger worden. Toen hij besefte dat dat niet voor hem was weggelegd, startte hij een loopbaan als blueszanger en -pianist. In de Tweede Wereldoorlog deed hij als entertainer dienst in het Amerikaanse leger. Na de oorlog was hij enige tijd bokser. Hij was in 1949 kampioen van Alaska in het middengewicht.

In 1951 werkte Hawkins korte tijd samen met jazzgitarist Tiny Grimes. Daarna koos hij voor een sololoopbaan. Hij viel op door een extravagant voorkomen en stond getooid in luipaardhuid en rood leer op het podium. In 1956 scoorde hij een internationale hit met I Put A Spell On You. Tijdens de oorspronkelijke opnamen van het nummer waren Hawkins en zijn band naar verluidt behoorlijk onder invloed. Hij claimde naderhand dat hij zich niets van deze sessie kon herinneren en dat hij het nummer aan de hand van de opname opnieuw moest instuderen.

Hawkins had na I Put A Spell On You nog enkele hits, waaronder Constipation Blues, Orange Colored Sky en Frenzy. Hij bleef echter het meest herinnerd door het eerste nummer en de macabere optredens die hij tot zijn dood gaf. Hij maakte er een gewoonte van om zijn optredens te starten door uit een doodskist te rijzen, een idee gebaseerd op een weddenschap met de bekende Amerikaanse diskjockey Alan Freed. Bij zijn podiumact gebruikte hij voodoo- en doodsrituelen. Zijn ‘metgezel’ was een rokende schedel op een stok die hij Henry noemde.

De versie van Screamin’ Jay Hawkins uit 1956 werd echter niet populair genoeg om in de hitparades te belanden. Eén van de eerste covers was die van Nina Simone, die het aanmerkelijk beter deed in de verkoop; nummer 23 in de Amerikaanse BillBoard R&B-lijst en nummer 49 in het Verenigd Koninkrijk. In 1966 bracht Alan Price een gepassioneerde versie met de beroemde orgelpartij uit met nummer 80 in de Billboard Hot 100 en nummer 9 in de Engelse lijst. Alan Price haalde met het nummer de elfde positie in de Nederlandse Top 40.

In 1972 kwam de meer dreunende versie door Creedence Clearwater Revival uit. Deze haalde al in 1968 slechts de 58e plaats in de Verenigde Staten maar stond in 1972 in Nederland drie weken lang op de derde plaats. De B-kant bestond uit twee tracks: Molina (van album Pendulum) en Fortunate Son. John Fogerty (zang, gitaar), Tom Fogerty (gitaar); Stu Cook (basgitaar) en Doug Clifford (drumkit) speelden een pure gitaarversie, die de akkoordenwisselingen goed laat horen.

Hieronder de unieke originele versie van Screamin Jay Hawkins.

Hawkins overleed in februari 2000 op 70-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Parijs, kort nadat hij was geopereerd aan een aneurysma.

Alderliefste, Ramses Shaffy, Liesbeth List – Laat Me / Vivre

Musical History: Al Jolson

Al JolsonAl Jolson (May 26, 1886–October 23, 1950) was a highly acclaimed American singer, comedian and actor of Jewish heritage whose career lasted from 1911 until his death in 1950. He was one of the most popular entertainers of the 20th century whose influence extended to other popular performers, including Bing Crosby, Frank Sinatra, Dean Martin, Judy Garland, Sammy Davis, Jr., Eddie Fisher, Jerry Lewis, Elvis Presley, Tom Jones, Michael Jackson, David Lee Roth and Rod Stewart.

Al Jolson was the first popular singer to make a spectacular “event” out of singing a song. Prior to Jolson, popular singers such as John McCormack and Henry Burr would stand still with only very minimal gesturing as they sang. Jolson, in comparison, had tremendous energy displayed in his performances by way of dynamic gestures and other physical movement. Jolson was the first entertainer to use a runway extending out from the center of the stage, so he could be closer to the audience. It was very common for Jolson to sit on the end of the runway and have personal one-on-one conversations with audience members, which had also never been done prior to Jolson.

Jolson was known to stop major Broadway productions in which he was involved, turn to the audience and ask them if they would rather hear him sing instead of watching the rest of the play. The answer from the audience was always a resounding “yes,” and Jolson would spend at least the next hour singing an impromptu concert to an ecstatic audience. George Burns, the popular American comedian and friend of Al Jolson probably described Jolson best when he said, “…Jolson was all Show Business!”

More on Al Jolson: //en.wikipedia.org/wiki/Al_Jolson

Al Jolson on youtube:

Al Jolson

Al Jolson – My Mammy 1927

Al Jolson – Toot Toot Tootsie

Al Jolson – Sonny Boy