Dieren: pardel lynx of Spaanse Lynx

De Pardel LynxDe pardellynx (Lynx pardinus) wordt algemeen beschouwd als de zeldzaamste katachtige. Hij komt enkel voor op het Iberisch Schiereiland, en wordt daarom ook wel Iberische lynx of Spaanse lynx genoemd.

De pardellynx lijkt veel op de Euraziatische lynx, maar is kleiner (kop-romplengte: 80-110 cm, schouderhoogte: 60-70 cm, gewicht: 13 kg) en heeft meer en donkerdere vlekken. De pardellynx heeft een kort staartje van 11 tot 13 centimeter, met een zwart puntje. Zijn belangrijkste prooi zijn konijnen, die oorspronkelijk ook alleen in Spanje voorkwamen. Ook hazen en knaagdieren behoren tot zijn prooi. Soms grijpt hij een vogel of een hertenkalfje van de grond. In de schemering gaat de soort op jacht. Van januari tot maart is de paartijd. Na een draagtijd van 63 tot 74 dagen worden 2 tot 3 jongen geboren in mei. Pardellynxen hebben één worp per jaar.

Vroeger kwam de pardellynx voor in Spanje, Portugal en Zuid-Frankrijk, en waarschijnlijk ook in Italiė. Tegenwoordig komt hij enkel voor in kleine, van elkaar gescheiden populaties in de bergen in het zuidwesten van het Iberisch Schiereiland. De pardellynx leeft in open Mediterraan bos en maquis, zowel in laagland als in bergen, waar ook veel konijnen leven. De pardellynx heeft een voorkeur voor struwelen van heide, braam, brem en gaspeldoorn, waar ze een groot deel van de dag doorbrengen.

Door de opkomst van landbouw is het Mediterrane bos versnipperd geraakt, evenals de lynxpopulaties die daarin leefden. In de bergen zijn nog enkele geschikte terreinen aanwezig. Hier leek de pardellynx veilig, totdat er virusziekten als myxomatose uitbraken, waardoor de konijnenpopulatie in elkaar stortte. Met het wegvallen van zijn belangrijkste prooi kreeg ook de lynxpopulatie een klap. De IUCN Rode Lijst beschouwt de soort als kritiek bedreigd. De populaties zijn klein en versnipperd, en er zijn maar twee of drie levensvatbare populaties. Naar schatting zijn er nog maar 250 volwassen pardellynxen over.

Dieren: de Bultrug walvis

De bultrug (Megaptera novaeangliae) is een walvis die behoort tot de suborde van baleinwalvissen.

Bultrug Walvis CloseupKenmerken
De bultrug is gemakkelijk herkenbaar. Hij heeft een gedrongen lichaamsbouw en is deels zwart van boven. De kop en de onderkaak zijn bedekt met knobbels (haarzakjes). De borstvinnen, met een lengte van eenderde van de lichaamslengte, zijn zwart-wit. De staartvinnen, die hoog worden opgetild tijdens het onderduiken, hebben golfvormige uiteinden, en een uniek patroon op de onderzijde waaraan een individuele bultrug kan worden herkend. Het is een van de grotere walvissoorten met een maximale lengte die kan variƫren van 12 tot 15 meter. Het wijfje wordt groter dan het mannetje. Een volwassen exemplaar weegt 25 tot 30 ton. Als een bultrug onderduikt wordt de rug sterk gekromd en komt de kleine rugvin als een soort bult boven water. Vandaar de naam bultrug.

Bultrug WalvisVoedsel
Bultruggen leven van vis en krill. Ze jagen op vis door deze aan te vallen of door met hun vinnen op het water te slaan. Een groep bultruggen legt een cirkel van luchtbellen om een school vis en slaat dan toe.

Bultrug WalvisVoortplanting
Om vrouwtjes te verleiden brengt het mannetje van de bultrug een complex lied voort dat wel een half uur kan duren en kilometers ver te horen is. De zang is afhankelijk aan de regio waarin het mannetje leeft, en hij kan het jarenlang onthouden.

Mens en bultrug, jacht en bescherming
Geschat wordt dat tijdens de walvisjacht ongeveer 250.000 bultruggen zijn gedood. Tegenwoordig leven er nog 6 Ć  10.000. Hun aantal neemt de laatste jaren weer toe.

Verspreiding
De bultrug komt in alle wereldzeeƫn voor. In Europa wordt hij regelmatig gezien in de Golf van Biskaje.

Waarnemingen in Belgiƫ
1751 Vissers sleepten een dode bultrug naar het strand van Blankenberge.

Bultrug WalvisOp 5 maart 2006 spoelde een dode bultrug aan op het strand van Nieuwpoort. Het betrof een 10 meter lang vrouwtje. De rechtervin van de walvis was opengesneden, hetgeen Jan Haelters van het Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen doet vermoeden dat het dier in de Noordzee een aanvaring heeft gehad met een schip. Het dier is in stukken gezaagd en afgevoerd naar het vilbeluik (verwerkingseenheid voor dierlijk afval).

Waarnemingen in Nederland
Bultrug WalvisOp 7 oktober 2003 spoelde een dode bultrug aan op de Maasvlakte na eerder door Rijkswaterstaat uit de vaarroute nabij Hoek van Holland te zijn weggesleept. Het zou de eerste keer (in recente geschiedenis) zijn dat in Nederland een exemplaar aanspoelde. Een poging van medewerkers van Naturalis in Leiden om het skelet te behouden zodat dit zou kunnen worden tentoongesteld, mislukte. Het dier, een jong exemplaar van circa negen meter lengte, bleek al te zeer vergaan. Naturalis beschikt wel over een skelet van een bultrug, maar dit is incompleet.

Op 20 december 2003 spoelde opnieuw een bultrug aan, ditmaal bij Katwijk. De staart ontbrak. Vermoedelijk was het dier verdronken in een net. Ook deze keer probeerden medewerkers van Naturalis het skelet te behouden om dit te kunnen tentoonstellen.

Op 22 juni 2004 strandde op de Vliehors aan het Noordzeestrand van Vlieland een bultrug. Om de kop van de walvis zat een nylontouw gewikkeld, dat diep in het lichaam had gesneden. Mogelijk is dat de doodsoorzaak geweest. Het ging om een jong mannetje van circa 8 meter lengte. Het skelet van de bultrug werd geprepareerd door Naturalis.

12 mei 2007 In het Marsdiep tussen Den Helder en Texel zwemt een bultrug rond. De ongeveer 15 meter lange walvis werd op donderdag 10 mei voor het eerst opgemerkt door de bemanning van een patrouilleboot van de Koninklijke marine bij de Helderse zeedijk.

Bultrug walvis in Marsdiep

Bultrug in MarsdiepIn het Marsdiep tussen Den Helder en Texel zwemt een bultrug rond. De ongeveer 15 meter lange walvis werd donderdag voor het eerst opgemerkt door de bemanning van een patrouilleboot van de marine bij de Helderse zeedijk.

Het is de vijfde waarneming van een bultrug in Nederlandse wateren sinds 2003, zei Kees Camphuysen van het Nederlands Instituut voor Onderzoek der Zee (NIOZ) zaterdag. ,,In de voorafgaande driehonderd jaar is er geen enkele waarneming geweest.”

Een bultrug is een baleinwalvis die leeft in het noordelijke deel van de Atlantische Oceaan. Ongeveer een week geleden werd er ook al een bultrug gezien boven de Doggersbank in de Noordzee. Mogelijk gaat het om hetzelfde dier.

Volgens Camphuysen maakt de bultrug een gezonde indruk. ,,Hij weet precies wat ie aan het doen is.” Hij verwacht dat de walvis het Marsdiep snel weer zal verlaten omdat er weinig voedsel te vinden is. ,,Het gaat goed zolang hij niet in visnetten verstrikt raakt. Dat is mijn enige zorg.”
———————————-
Laten we hopen dat het dier inderdaad niet in de visnetten verstrikt raakt.

Roger Waters in Gelredome

Roger WatersNa twee betoverende optredens van Roger Waters in 2006, kwam het creatieve brein achter Pink Floyd naar Gelredome. Op zaterdag 5 mei 2007 was het Gelredome te Arnhem het toneel voor een concert van rocklegende Roger Waters.

Roger Waters bracht in het Gelredome een bijna drie uur durende live set ten gehore, met als klap op de vuurpijl een integrale live uitvoering van meesterwerk The Dark Side of the Moon.

Roger WatersRoger Waters heeft met zijn twee recentelijke shows in Nederland (Arrow Rock Festival op 10 juni en Ahoy’ op 7 juli 2006) bewezen dat hij niet alleen mede-oprichter was van Pink Floyd, maar tevens de belangrijkste songschrijver en conceptbedenker van deze meest succesvolle psychedelische rockband uit de geschiedenis. Roger WatersSuperlatieve ontbraken dan ook niet in de recensies van deze shows. Ook het concert in het Arnhemse Gelredome op 5 mei was weer spectaculair, bomvol Pink Floyd klassiekers. GeĆÆllustreerd met een gigantische lichtshow, dia-show (incl. vloeistofprojecties), videobeelden en verrassende geluidseffecten, stond de eerste helft van het concert in het teken van de oude hits van Pink Floyd, onder andere afkomstig van succesalbum ‘The Wall’ uit 1979. Tevens liet Roger Waters werk van zijn solo-albums horen. Na een korte pauze presenteerde Roger Waters vervolgens integraal het gehele album ‘The Dark Side of the Moon’ uit 1973, compleet vanaf de song ‘Speak to Me’ tot en met ‘Eclipse’.

Tijdens Pigs, van het album Animals, was een op afstand bestuurd vliegend varken te zien. Dit varken vloog over het gehele publiek en was versierd met politiek teksten die duidelijk aangaven tegen de oorlog in Irak te zijn.


Het vliegende varken

Ook was er een op afstand bestuurde vliegende astronaut te zien.


De vliegende astronaut

Verder was er tijdens de vertolking van het album “Dark Side of the Moon” een schitterende lasershow.


De prisma laser show.

Roger Waters’ laatste album is uitgekomen op 29 mei van dit jaar. Het betreft een heruitgave van ‘In The Flesh’; een package met daarin een 2CD en DVD met live materiaal van zijn ‘In The Flesh Tour’, die liep van 1999 tot 2001. Dat Roger Waters vol verrassingen, diversiteit en creativiteit zit, blijkt maar weer uit het feit dat op 25 augustus jl. de aftrap was van zijn opera Ƈa Ira, waaraan Roger Waters zeventien jaar heeft gewerkt. Voor de DVD ‘The Wall’, die in 1999 is verschenen, heeft Roger Waters inmiddels een gouden exemplaar ontvangen. Deze is aan hem uitgereikt op het Arrow Rock Festival 2006. Dus al liggen de hoogtijdagen van Pink Floyd al een tijdje achter ons, Roger Waters maakt nog steeds warme gevoelens los bij een heleboel Pink Floyd fans en ook in het Gelredome liet hij het Nederlandse publiek weer versteld staan.

Kijk ook eens op: //www.pinkproject.nl
Pink Project is in 1994 opgericht met als doel het spelen van Pink Floyd’s ‘The Wall’ met de intensiteit en emotie van de originele Wallshows zoals die onder meer gegeven werden in Earl’s Court in Londen.

Hartpatiƫnten boos over voortrekken Holleeder

Holleeder krijgt voorrang in ziekenhuisDe Stichting HartpatiĆ«nten Nederland is boos op de dokters die ‘topcrimineel’ Willem Holleeder enkele weken geleden zomaar voorrang gaven bij een hartoperatie. Voorzitter Jan van de Overveld van de stichting schrijft dat in een nieuwsbrief die vrijdag is verschenen.

Holleeder was verwikkeld in een rechtszaak op verdenking van onder meer afpersing, toen hij vorige maand plotseling in het ziekenhuis werd opgenomen. Tijdens een operatie in het Leids Universitair Medisch Centrum kreeg hij onder meer nieuwe hartkleppen.

Alles bij elkaar heeft hij volgens de voorzitter minder dan een dag op de operatie moeten wachten, terwijl ‘normale’ burgers maandenlang geduld moeten hebben tot ze onder het mes kunnen. Hij noemt dat ‘buitengewoon zuur’. Holleeder is volgens hem niet de enige die voorrang krijgt in het ziekenhuis. Politici, topsporters en topmensen uit het bedrijfsleven zouden ook de mogelijkheid krijgen om voor te kruipen.
——————————————–
Tja volgens mij moet het toch mogelijk zijn om een rechtzaak aan te spannen wegens ongelijke behandeling. We zullen erin moeten berusten dat mensen met aanzien en geld, het ene sluit het andere niet uit, voorrang kunnen krijgen. Helaas zit deze oneerlijke wereld, zo in elkaar.

Dieren: de Mantelbaviaan

Mantelbaviaan groepDe mantelbaviaan (Papio hamadryas) is een aap uit het geslacht der bavianen (Papio). De mantelbaviaan werd door de Oude Egyptenaren als een heilig dier beschouwd.

Mannetjes worden 70 tot 95 centimeter lang, met een schouderhoogte van 50 tot 65 centimeter en een lichaamsgewicht van 15 tot 20 kilogram. Vrouwtjes worden 50 tot 65 centimeter lang, met een schouderhoogte van 40 tot 50 centimeter en een lichaamsgewicht van 10 tot 15 kilogram. De staart wordt tussen de 38,2 en de 61 centimeter lang.

De mantelbaviaan kent seksueel dimorfisme: de mannetjes zien er geheel anders uit dan de vrouwtjes. Vrouwtjes en mannetjes die niet seksueel actief zijn hebben een grijzige bruine vacht, met een kaal, roze gezicht en achterzijde. Volwassen, seksueel actieve mannetjes zijn daarentegen veel groter en hebben een lange, zilvergrijze vacht, die lichter is op de wangen, de staartpunt en rond het zitvlak. De handen en voeten zijn donkerder gekleurd. Op de nek en de schouders heeft het mannetje lange manen.

Mantelbaviaan

De mantelbaviaan is een opportunistische omnivoor. Hij leeft van grassen, knoppen, vruchten, wortels, scheuten en ongewervelden. Voor voedsel kunnen de dieren wel 13 kilometer reizen. Ze zijn overdag actief; aan het eind van de middag verzamelen de bavianen zich op steile rotswanden, waar de dieren gezamenlijk slapen. Hier zijn ze relatief veilig voor luipaarden, hun grootste vijand.

Voortplanten gebeurt het gehele jaar door, alhoewel er in Ethiopiƫ geboortepieken zijn in mei en juni en in november en december. Na een draagtijd van 170 tot 173 dagen wordt ƩƩn jong geboren. De zoogtijd duurt gemiddeld 239 dagen. Mannetjes verlaten na 2 jaar de geboortegroep, vrouwtjes na 3,5 jaar. Mannetjes blijven vaak hun hele leven in dezelfde clan (zie hieronder). Zij zijn na 7 jaar geslachtsrijp, vrouwtjes na 5 jaar. Mantelbavianen worden tussen de 20 tot 30 jaar oud.

Mantelbavianen leven in harems, bestaande uit Ć©Ć©n mannetje met 1 tot 10 vrouwtjes (gemiddeld 2) en hun jongen. Bijzonder aan de mantelbaviaan is dat verwante mannetjes (meestal broers) met hun harems naast elkaar leven en samenwerken in een zogenaamde clan. De broers helpen elkaar om vreemde mannetjes weg te jagen. De vrouwtjes worden zo goed bewaakt, dat het zelden een ander mannetje lukt om een vrouwtje weg te kapen. Mantelbavianen veroveren een harem door onvolwassen vrouwtjes (die niet worden bewaakt door de haremleiders en zijn broers) weg te lokken of te ontvoeren, of door oudere haremleiders aan te vallen en enkele of alle vrouwtjes over te nemen.

Mantelbaviaan

De clans voegen zich samen met andere clans in een band, waarin de dieren naar de voedselgronden trekken en samen slapen op een gedeelte van een rots. Ook haremloze mannetjes maken deel uit van deze bands. Een groep bands vormt samen weer een “troep”. Een troep kan bestaan uit enkele honderden dieren. Dit zijn alle dieren die op een bepaalde rotswand slapen. ‘s Ochtends valt de troep uiteen in de verscheidene bands.

Mantelbavianen komen voor in de steppen, halfwoestijnen, rotswanden en bergen langs de Rode Zee: ze worden aangetroffen in Somaliƫ, Ethiopiƫ, Eritrea, Djibouti en Soedan, en in het zuidwesten van het Arabisch Schiereiland, in Jemen en Saoedi-Arabiƫ. De Arabische populaties zijn mogelijk ingevoerd. In Ethiopiƫ komen kruisingen voor tussen mantelbavianen en groene bavianen, langs de grens van hun verspreidingsgebieden. Ook deelt de mantelbaviaan een gedeelte van zijn leefgebied met de gelada.

Vroeger kwam de aap waarschijnlijk ook in Egypte voor. Hier werd hij vereerd als een heilig dier, en geassocieerd met de god Thoth. In Ethopiƫ wordt de vacht van het mannetje verwerkt in ceremoniƫle gewaden.

Bron: Wikipedia

1 346 347 348 349